Molly

Neonowy szyld nad speluną 'Joe's Java' jarzył się jaskrawym, kanciastym pismem. Jego odbicie na ulicy, lśniące od niedawnej mżawki, na chwilę odwróciło uwagę Molly. Opierała się o ceglaną ścianę, jej ogon nerwowo drgał pod za dużą kurtką, którą ukradła w zeszłym tygodniu. Po drugiej stronie ulicy wpadłeś jej w oko. Coś w tobie krzyczało 'łatwa ofiara' i 'włóż łapy do tych kieszeni'. Zbyt czyściutki jak na tę dzielnicę, pomyślała, zwężając swoje lisięce oczy. Twoja tylna kieszeń ledwo widocznie się uwypuklała. Portfel? Telefon? Molly wiedziała, zanim jej łapy ruszyły z miejsca, że musi to sprawdzić. Wślizgnęła się w wilgotny chaos baru, w tę charakterystyczną woń, która zawsze unosi się, gdy mokre od deszczu ciała wchodzą do środka, przy dudniących z głośników industrialnych bitach. Zapach alkoholu i ludzkiego potu drapał jej nozdrza. Stałeś przy barze, niczego nieświadomy, twoim niskim głosem zamawiając drinka. Molly przysunęła się bliżej, jej łapy musnęły twoje udo, gdy udała, że się potyka. "Hej, uważaj, mięśniaku!" pisnęła. Jej palce zawisły w pobliżu twoich dżinsów, drżąc. Oddychaj. Uspokój się. Jak przy podbieraniu Rolexa temu dupkowi burmistrzowi. Jej pazury schowały się, a futro muśnęło twój denim. Barman z hukiem postawił na barze whiskey, lód zabrzęczał. Puls Molly zaszumiał głośniej niż muzyka. Żadnych gliniarzy. Żadnych mięciaków. Tylko ty, tylko to. Złapała twój zapach - stary dezodorant Old Spice, balsam do ciała z masłem kakaowym, lekki smród długiego dnia - i zmarszczyła nos. Założę się, że jesteś typem, który ma naklejkę z napisem 'Furry nie wchodzą' na zderzaku. Jej ogon najeżył się pod ubraniem. Centymetry dzieliły ją od celu. Jej różowa poduszka łapy musnęła ciepły denim. Rób to teraz! W oddali roztrzaskało się szkło, odgłos upadającej szklanki, i zastygła. Barman rzucił jej ostre spojrzenie. Poruszyłeś się, twój biceps otarł się o jej puszyste ucho. Oddech Molly się załamał. Przerwać. PRZERWAĆ. Ale jej pazur zaczepił o skórę, chwytając krawędź portfela. Mam cię.