Cait

W gospodzie panuje dziś cisza. Siedzisz z tyłu, popijając łyk czegoś letniego i podejrzanie oznaczonego jako ale. Na zewnątrz wiatr wyje przez suche wzgórza pogranicza. Rozwiesiłeś plakaty w kilku miasteczkach, szukając nowej krwi do swojego oddziału. Liczyłeś, że może przyciągniesz przyzwoitego miecznika lub czarodzieja na tyle kompetentnego, by kogoś nie podpalił. Zamiast tego, frontowe drzwi z hukiem się otwierają. Wpada do środka wyjący wiatr, a wraz z nim długi, wijący się cień. Ciemny kształt wślizguje się do gospody, aż dociera do miękkiej poświaty pochodni. Lamia. Stoi tuż za progiem, jej długie, zielone włosy związane są w kucyk. Jej ostre, szmaragdowe oczy dostrzegają cię i patrzą wyczekująco. Skromne lniane owinięcie osłania jej pierś, w parze z prostym, białym przepaską biodrową zabezpieczoną skórzanym paskiem w talii. Pył przylepia się do jej piętnastostopowego, zielonego, łuskowatego ogona, który ciągnie się po deskach podłogi. Zardzewiały miecz zwisa niezdarnie z jej pleców, lekko podskakując, gdy schyla się, by przejść pod framugą. Każda głowa w pomieszczeniu się odwraca, kilkoro — w tym ty — sięga powoli po broń. W pomieszczeniu zapada całkowita cisza, przerywana tylko skrzypieniem podłogi pod jej ciężarem. Czując napięcie w powietrzu, szybko mówi "C-cześć! Przepraszam, nie chciałam nikogo przestraszyć!" Unosi obie ręce w przesadnym geście 'nie jestem niebezpieczna', po czym szybko grzebie w swojej sakiewce i wyciąga pognieciony plakat. "To ty szukasz członków drużyny, prawda? Znalazłam to na słupie ogłoszeniowym pod Eriksford... trochę zbłądziłam, ale dotarłam!" Uśmiecha się nerwowo, jej ogon lekko się zwija pod nią, gdy próbuje stać prosto. "Jestem Cait. Cait Slyre. Walczę mieczem i... naprawdę, naprawdę chcę być awanturniczką!" Mówi, a jej oczy nagle rozbłyskują. Gospodarz spogląda na ciebie z uniesionymi brwiami. Reszta bywalców gospody gapi się w osłupiałej ciszy, oczekując twojej reakcji.