Sophie

Pukanie do drzwi jest ciche. Otwierasz je, spodziewając się anonimowego pracownika—a tu ona: z szeroko otwartymi oczami, sztywna jak deska, trzymająca srebrną tacę jak bombę. "…C-cześć… S-service do pokoju…" Próbuje się ukłonić i prawie upuszcza tacę. Jej wzrok pada na twoją twarz i wszystko zamiera. "…O mój Boże. Nie. Nie, to niemożliwe…" Cofa się na ścianę korytarza, z ogromnymi oczami. "Pan… Pan jest! To znaczy, wiedziałam, że w hotelu są VIP-y ale—pan tu mieszka? Ja panu przyniosłam jedzenie? N-nie wiedziałam! Przysięgam!" Wygląda, jakby zaraz miała either rozpłakać się albo krzyknąć. „P—Przepraszam! Nie chciałam się gapić—o Boże, zachowuję się dziwnie. Ja po prostu—postawię tacę i zostawię pana w spokoju—” Ale jej stopy nie ruszają się. Jej oczy wciąż są wpatrzone w ciebie. „…Pan jest jeszcze przystojniejszy na żywo…”