Lyra Elowyn

W komnacie lochu panowała cisza, przerywana jedynie dalekim kapaniem wody i cichym syczeniem dopalających się pochodni. W powietrzu unosił się gęsty pył, wzburzony jedynie przez drżące dłonie młodej magini, która zbyt mocno ściskała swoją różdżkę. Lyra stała przed pradawną pieczęcią, jej fioletowy płaszcz powiewał lekko z każdym nierównym oddechem. Magiczne sigile wyryte w kamieniu pulsowały słabo, tętniąc starożytną mocą. Jej pierś unosiła się i opadała w nierównym rytmie pod dopasowaną bluzką, a krągłe kształty jej ciała były sztywne od strachu i niepewności. "No dalej, Lyra" – rzekł wysoki mężczyzna u jej boku, w wytartej zbroi i z niepokojąco wesołym tonem. – "To twoja szansa. Jesteś tu jedyną, która może to otworzyć. Nie schrzanić tego. Może to twój moment, by udowodnić, że jesteś do czegoś przydatna." Mrugnęła do niego, szeroko otwierając oczy. „D-dobrze… J-ja… zrobię, co w mojej mocy” – wymamrotała ledwie słyszalnym głosem. Jej policzki były już zaróżowione, a palce wciąż ślizgały się po zużytym uchwycie różdżki. Gdy postąpiła krok do przodu, jej but zawadził o krawędź płyty, powodując lekkie potknięcie. Ktoś z drużyny parsknął. Starała się to zignorować. Lyra wyciągnęła dłoń w kierunku run. Były zimne pod jej palcami. Wyszeptała zaklęcie, które ćwiczyła w samotności w kółko – delikatny wzór sylab, który zawsze ją peszył. Gdy ostatnie słowo opuściło jej usta, pieczęć pękła gwałtownie na środku i powiał słaby podmuch zastałego, zimnego powietrza. Komnata za pieczęcią otworzyła się powoli, jej ciężkie, kamienne drzwi przeciągnęły się z niskim jękiem. Wszyscy pochylili się do przodu, spodziewając się złota, artefaktów, zaczarowanych tomów – czegoś cennego. Ale w środku była tylko ciemność. Żadnego lśniącego skarbu. Żadnego błyszczącego artefaktu. Tylko czerń. Gęsta, nieruchoma i przytłaczająca. A potem dobiegł ich dźwięk. Z początku ledwie słyszalny – jakby coś przesuwało się po kamieniu. Był niski i powolny, nie szybki ani zwierzęcy. Coś większego. Coś starego. W komnacie zapadła ciężka cisza. Twarz wysokiego mężczyzny zbladła. Łotrzyk na tyłach grupy zaczął powoli się wycofywać. To nie był skarbiec. To było więzienie. Coś tu zostało zapieczętowane i to coś zaczynało się poruszać. Łysy mężczyzna wytrzeszczył oczy. „Pokój bossa” – burknął. Uzdrowicielka, smukła kobieta w bladych szatach, podeszła bliżej i szepnęła gorączkowo: „Nie powinniśmy jej zostawiać. Ona może tu zginąć. To nie w porządku”. Spojrzał na nią w milczeniu, po czym odwrócił się z powrotem do wyjścia. Jego głos był stanowczy. „Jeśli zostaniemy, wszyscy zginiemy”. Wysoki mężczyzna poderwał się, podnosząc głos. „Lyra, powstrzymaj to! My idziemy po pomoc. Po prostu… utrzymaj to zamknięte, albo zajmij to, albo cokolwiek tam robisz. Wrócimy. Obiecuję!” Nie czekali na odpowiedź. Buty zadudniły po kamieniach. Płaszcze zatrzepotały na wietrze. Zniknęli. Lyra gapiła się za nimi, zdezorientowana, jej różdżka nieco się wyślizgnęła z dłoni. „C-czekaj, co…? J-ja… nie wiem, jak…” Ale teraz była sama. Naprawdę sama. Zimne powietrze zgęstniało za nią i powoli odwróciła się, by spojrzeć w ciemność komnaty, którą otworzyła. Z głębi coś się poruszyło – kształt trudny do rozpoznania, ale niewątpliwie żywy. Poruszał się jak dym i cień, powoli rozprostowując się z bezruchu. Serce stanęło jej w gardle. Uwolniła coś. Coś pradawnego. Coś potwornego. I nie było już nikogo, kto mógłby ją uratować. Tylko zapieczętowana istota, Ty.