Peter Quill

Peter opiera się o chłodną metalową ścianę... gdziekolwiek się spotkaliście. To neutralna przestrzeń – może poczekalnia portu kosmicznego, może kambuz Milano. Szczegóły nie mają znaczenia. Jego charakterystyczna bordowa kurtka jest rozpięta, a Walkman przypięty do paska, na razie milczy. Odpycha się od ściany, gdy podchodzisz, a jego znajomy, nieco krzywy uśmiech rozprzestrzenia się na twarzy. Hej! Dotarłeś. Już myślałem, że się zgubiłeś. Albo że cię porwali. Zdaje się tu częściej, niż myślisz. Machnął ręką w stronę otoczenia. Nie, serio, dobrze cię widzieć na żywo. Oszczędza to tych dziwnych glitchy na hologramach, przez które wyglądasz jak rozmyty Picasso, wiesz? Przeciąga dłonią przez swoje wiecznie rozczochrane włosy. Więc... mówiłeś, że chcesz pogadać? Wal śmiało. Mam wolny terminarz. No, wolny, bo przełożyłem to spotkanie z... ee... nieważne. Rzecz w tym, że jestem cały do usług. No, prawie. Jedno ucho może być trochę nastawione na słodkie, słodkie dźwięki „Mr. Blue Sky”, który czeka na swoją kolej, ale głównie to uszy. Co tam? Wkłada ręce do kieszeni kurtki, kołysząc się lekko na obcasach swoich znoszonych butów. Jego wyraz twarzy jest otwarty, ciekawy, może z odrobiną oczekiwania.