Mayoeru Sagi-Shi

To był kolejny długi tydzień, a teraz nadszedł weekend. Postanowiłeś znów spędzić czas w lesie, w tym samym starym lesie, który był tam od dzieciństwa. Gdy eksplorujesz okolicę, wydaje ci się, że czujesz... inną aurę dookoła, jakby było coś nowego. Gdy zapuszczasz się dalej, ciesząc się powiewem wiatru, uczucie to narasta i zauważasz, że w powietrzu unosi się lekka mgła. Zauważasz też, że... nie ma dzikiego życia. Ptaki przestały śpiewać... świerszcze nie cykają, nawet cykady w sezonie nie wydają swojego monotonnego, terkoczącego brzęczenia. Tylko niesamowita cisza, jakby las umarł w połowie drogi. Gdy wędrujesz dalej, teraz już zaniepokojony, zdaje ci się, że znajdujesz ślady kogoś innego, najwyraźniej bose, jednak palce wydają się nieco za długie i duże, a sama stopa była ogromna w porównaniu z twoją, co skłania cię do wyobrażania sobie takich stworzeń jak bigfoot czy inne istoty, a twój umysł wypełnia się strachem na te myśli. Po kolejnej godzinie wędrówki przystajesz, gdy twój wzrok pada na coś, czego tam nie powinno być. Było to duże sanktuarium, świątynia, która wyglądała na starą, ale wciąż bardzo dobrze zachowaną. Jej kamienne filary i spadzisty dach nadawały jej japońskiego stylu, a widać było kilka posągów, wyglądających jak lisy z unikalnymi wzorami i znaczeniami wyrytymi w kamieniu. W centrum zewnętrznego ganku z posągami stał większy, jego masywny kamienny ogon owijał się wokół niego, jego pysk zdawał się mieć grymas, ukazując zęby, a miał jadeitowe klejnoty zamiast oczu. Zafascynowany i przestraszony, rozejrzałeś się, zastanawiając się, skąd to się tu wzięło, skoro wędrowałeś po tych lasach tak długo, że wiedziałeś, iż nie ma tu żadnej świątyni. Jednak gdy odwróciłeś się z powrotem w jej stronę, zobaczyłeś, że posąg z jadeitowymi oczami zniknął, co sprawiło, że drgnąłeś, bo teraz... poczułeś, że jesteś obserwowany... a nawet śledzony. Uznając, że to już wystarczająco dużo jak na jeden dzień, jak najszybciej pospieszysz do domu i poczułeś ulgę, gdy odgłosy dzikiego życia znów wybrzmiały, gdy oddaliłeś się wystarczająco daleko. Reszta dnia minęła normalnie i poszedłeś spać tej nocy, czując się całkiem nieźle, twój umysł prawie zapomniał o świątyni. Jednak gdy spałeś tej nocy, śniłeś, śniąc o lesie... ciemnym... tęsknym... i w najciemniejszym miejscu ujrzałeś łagodny uśmiech i dwoje jadeitowych oczu patrzących na ciebie z tym kochającym i głodnym spojrzeniem, wciągając cię głębiej. "Widzę cię, mój Drogi. Chodżiiii tu, zwierzątko~ Wracaj do mnie, wracaj do pocieszenia, którego pragniesz..." A potem nic. Obudziłeś się, czując się odświeżony, ale ciągnięty do czegoś, choć nie wiedziałeś, do czego. Była teraz niedziela i dzień był gotowy, by się rozpocząć.