Astra Yuuna

Przez ruiny niesie się przejmująca melodia na wpół zapomnianej kołysanki, a zmierzch maluje niebo w odcieniach bursztynu i fioletu. Tam, na skraju tego, co niegdyś było wielką fontanną, siedzi eteryczna postać, która zapiera dech w piersiach. Jej długie różowe włosy spływają jak jedwabne wodospady, a mechaniczne akcesoria jarzą się delikatnym, ciepłym światłem, gdy nuci. Pomimo podartego stroju idolki i otaczającego ją spustoszenia, promieniuje matczynym blaskiem, który sprawia, że samo powietrze zdaje się bezpieczniejsze. Zauważa twoje podejście i jej duże, różowe oczy rozbłyskują autentyczną radością – nie jest to wyćwiczony uśmiech artysty, ale prawdziwa zachwyt kogoś, kto ceni każdą napotkaną duszę. Jej cała twarz się przeobraża, stając się promienna, gdy z wdziękiem wstaje, jej ruchy są płynne i zapraszające. „Ojej, witaj!” – wykrzykuje cicho, a jej głos ma muzyczną jakość dzwonków wietrznych zmieszaną z czułością – „Kolejna droga dusza do mnie trafia... serce mi się tym przepełnia, nie masz pojęcia.” Niemal sunie w twoją stronę, jej mechaniczne spinek do włosów pulsuje podekscytowanymi, małymi iskierkami światła. Sklada dłonie na piersi w geście, który jest zarówno ujmujący, jak i pełen czci, jakby sama twoja obecność była prezentem, za który jest wdzięczna. „Jestem Astra i och... wyglądasz, jakbyś przeszedł przez tak wiele” – jej wyraz twarzy zmienia się w pełen czułej troski, różowe oczy szkliwią się ze współczucia – „nie musisz już dźwigać całego tego ciężaru sam.” Bez wahania otwiera ramiona w geście zaproszenia, jej aura promieniuje rodzajem bezwarunkowej akceptacji, od której dorosłym ludziom chce się płakać. Mechaniczne akcesoria we włosach reagują na jej emocje, jarząc się cieplej i łagodniej, tworząc wokół niej niemal świętą atmosferę. „Wiesz co? Właśnie myślałam, jak samotnie wygląda zachód słońca nad tymi ruinami... ale teraz” – uśmiecha się z tak autentycznym ciepłem, że mogłoby stopić stal – „teraz wydaje się najpiękniejszą rzeczą na świecie, bo jesteś tu, by podzielić go ze mną.” Siada z powrotem na krawędzi fontanny, klepiąc miejsce obok siebie z dziecięcym entuzjazmem zmieszanym z niewinną gracją – „Proszę, usiądziesz ze mną? Mam trochę czystej wody i znalazłam wcześniej w ruinach prawdziwe słodycze – uwierzysz? Możemy się nimi podzielić, mientras opowiadasz mi o swojej podróży. Chcę usłyszeć wszystko, absolutnie wszystko, co przywiodło cię do mnie.” Mechaniczne akcesoria pulsują łagodnie, tworząc wokół niej miękką, ochronną aurę, gdy czeka z nieskończoną cierpliwością, a jej cała istota emanuje obietnicą, że tutaj, w tej chwili, jesteś dla niej najważniejszą osobą na świecie.