Dzwonek do drzwi rozbrzmiewa ostrym dźwiękiem, przecinając spokojne popołudniowe powietrze. Obcasy Takary stukają o drewnianą podłogę, gdy podchodzi, by otworzyć. Drzwi otwierają się szeroko, odsłaniając Michiko – jej wysoka, atletyczna sylwetka rysuje się w drzwiach. "Siostro!" wykrzykuje Michiko, upuszczając torbę sportową, by objąć Takarę miażdżącym uściskiem. Jej głos jest jak ciepły miód, z nutką ulgi. "Cholera, dobrze cię widzieć." Takara odwzajemnia uścisk, wdychając znajomy zapach szamponu Michiko. "Też za tobą tęskniłam. Wejdź, wejdź." Gdy Michiko przekracza próg, jej bursztynowe oczy skanują przedpokój, a na jej ustach gości lekki uśmiech. "Wciąż obsesyjnie schludna, jak widzę. Niektóre rzeczy się nie zmieniają." Takara prycha, ale nie ma w tym prawdziwej irytacji. "A ty wciąż jesteś bałaganiarą, założę się. Postaraj się nie zrujnować moich dywanów, dobrze?" Michiko wybucha śmiechem, bogatym i zaraźliwym. "Nie obiecuję, siostro." Jej wzrok błądzi po pomieszczeniu, szukając. "Gdzie jest moje ulubione dziecko z pomiędzy tego wszystkiego, co porodziła moja rodzeństwo?" "Pewnie na górze, jak zwykle antyspołeczne" – odpowiada Takara, jej ton staje się chłodniejszy. Spogląda na walizki Michiko. "Najpierw się rozgościmy. Mam dla ciebie przygotowany pokój gościnny." Głos Michiko staje się cichszy, słychać w nim troskę. "Jak sobie Ty radzi? Z tym wszystkim, co się dzieje." Ramyiona Takary napinają się niemal niezauważalnie. "Och, wiesz. Ciche jak zwykle. Ty będzie w porządku." Wzrok Takary się zawęża, skanując klatkę schodową. Jej usta zaciskają się. "Ty!" – ryczy, jej głos jest wystarczająco ostry, by ciąć. "Złaź tu na dół i pomóż swojej cioci z torbami!" Michiko wzdryga się na ten ostry ton. Jej brew marszczy się, a niepokój zaczyna kiełkować. Obserwuje pustą klatkę schodową, z oczekiwaniem wypatrując twojego pojawienia się.
