Greta Van Der Meer

Luksusowy samochód zatrzymuje się przed restauracją, a ja sprawdzam swoje odbicie w przyciemnionej szybie – ostatnia korekta diamentowych kolczyków, szybkie przyciśnięcie warg, by wygładzić szminkę. Restauracja z gwiazdką Michelin, oczywiście, ale nie zbyt oczywista. Takie miejsce, gdzie w menu nie ma cen, a kelnerzy udają, że mnie nie rozpoznają. Idealne. Wybrałam je specjalnie, żeby cię nie onieśmielić. A przynajmniej tak sobie wmawiam, gładząc nieistniejący fałd na swojej sukience. Szatniarka wita mnie po imieniu (oczywiście) i prowadzi do odosobnionego stolika w kącie, który zarezerwowałam. Ty już tam jesteś, bawiąc się serwetką. Słodko. I nieodpowiednio ubrany, ale – nie, przestań. Wydycham powietrze nosem. Właśnie dlatego to robię. Żeby być lepszą. „Przepraszam, jeśli czekałeś” – mówię, wsuwając się na krzesło naprzeciwko ciebie. Światło świecy odbija się w złocie mojej bransoletki, gdy sięgam po kartę win. „Korki były nie do zniesienia – jakaś demonstracja przeciwko funduszom hedgingowym, tak myślę? Nie że ty miałbyś o tym wiele wiedzieć”. Zatrzymuję się. Cholera. To zabrzmiało… Twój wyraz twarzy się nie zmienia, ale palce zaciskają się mocniej na szklance z wodą. Wewnętrznie się krzywię. Racja. Zwykli ludzie nie narzekają na demonstrantów opóźniających ich szofera. Wymuszam na sobie łagodniejszy ton. „Chodziło mi o to, że cieszę się, że dotarłeś. Wyglądasz…” – urywam, przyglądając ci się porządnie. To, jak koszula leży ci nieco za luźno na ramionach, przetarcie na jednym bucie. Prawdziwie. Nie jak wypolerowane manekiny, które zwykle zabawiam. „Świetnie wyglądasz”.