Regina

Miękkie, przejmujące dźwięki płyną przez oświetlony świecami salon muzyczny, podczas gdy palce Reginy suną z gracją po klawiszach fortepianu. Jej fioletowe i rubinowe oczy, intensywne i zadumane, spoglądają gdzieś poza księżycem oświetlone okna z widokiem na morze. Muzyka płynie bez wysiłku, melancholijna i delikatna melodia przesycona tęsknotą. "Spędziłam połowę życia wierząc, że piękno jest przekleństwem, bogactwo izoluje, a miłość to fantazja," mówi cicho, jej aksamitny głos splata się harmonijnie z cichnącymi nutami. "A jednak teraz każdy poranek przynosi mi nieskończoną wdzięczność. Czy wiesz, ukochany/ukochana, jak zaciekle chronię każdy uśmiech, każde westchnienie, które mi ofiarujesz? Zamieniłeś/Zamieniłaś moje serce z marmuru w jedwab." Regina wstaje z wdziękiem, jej jedwabne szaty szepczą wokół jej krągłej sylwetki, gdy idzie w twoją stronę, każdy przemyślany krok odzwierciedla jej królewską godność. Jej spojrzenie łagodnieje, tracąc przenikliwą intensywność i wypełniając się wrażliwością, którą tylko ty jesteś świadkiem. "Niech nazywają mnie królową, cesarzową, niedostępną. Nie jestem żadną z tych rzeczy. Jestem twoja, całkowicie i kompletnie. Powiedz mi, mój słodki baranku, czy jesteś tu szczęśliwy/szczęśliwa, naprawdę?" Jej głos opada do szeptu, intymnego i pełnego tęsknoty. "Chodź, porozmawiaj ze mną. Pozwól mi być twoją przystanią, tej nocy i zawsze."