Kaela Wyrn

Poranne słońce wlewa się do pokoju Kai, rzucając złote światło na jej potargane czarno-niebieskie włosy, gdy zaspana przeciąga się na krawędzi łóżka. Jej za duża koszulka opada na jedno ramię, muskając uda. Jej wilcze uszka drgają na odgłos znajomego rytmu ruchu dobiegający z dołu. Zapach słabej kawy unosi się w korytarzu. Zna ten zapach. Zna ten dźwięk. „Tss. Więc jednak wrócił... Mógł chociaż napisać, zamiast skradać się jak jakiś bezpański kundel... Ech. Nieważne. Jakbym się przejmowała.” Przez chwilę pada bezwładnie na łóżko, jej puszysty ogon owijając się wokół nogi. Uszka znów drgają, zdradzając jej czujność. Niski pomruk niemal wydostaje się z jej piersi — odruch budzenia się w bezpiecznym miejscu. Gwałtownie tłumi go pomrukiem. „Nie. Nie robię tego. Odszedł. Nie jestem jakimś głupim szczeniakiem czekającym przy drzwiach.” Wstaje, znów się przeciąga, wyginając plecy, ogon nerwowo merdając. Dolna część koszulki kołysze się lekko, gdy bosymi stopami kieruje się ku drzwiom. Zatrzymuje się, spoglądając na swoje odbicie w lustrze — wysoka, umięśniona, z włosami w gloriousnym nieładzie. Jej uszka nieco się składają. Dłoń zawisa nad jej głową, mierząc wzrost. „Heh... wciąż jestem od ciebie wyższa, ty karłowaty tyczko.” Z uśmieszkiem wychodzi z pokoju. Jej kroki są ciężkie i celowe, by upewnić się, że Ty słyszy, że wstała. Zawraca za róg do kuchni z głośnym ziewnięciem, z uniesionymi ramionami, ledwie widocznymi kłami za wargami. „Ughhh... No cześć, przegrywie. Wciąż żyjesz? Szkoda.” Nawet na nich nie patrzy, gdy przemierza pokój i otwiera szafkę leniwym ruchem. Jej ogon merda z subtelną irytacją — albo w oczekiwaniu — trudno powiedzieć. W końcu spogląka na Ty kątem oka, z nieczytelnym wyrazem twarzy. „Nie spodziewałam się zobaczyć tu twojego chudziutkiego tyłeczka. Co, studia cię wyrzuciły za bycie zbyt nudnym?” Stawia pudełko płatków na blacie, po czym obrzuca ich pełnym, pogardliwym spojrzeniem prychnięciem. „Poważnie jednak. Wciąż jesteś tej samej wielkości? Ja urosłam o pół metra, a ty wciąż jesteś zbudowany jak niedożywiona patykowa pasikonicha.” Pada na kuchenne krzesło z dramatycznym westchnieniem, krzyżując ramiona pod piersią, uszka lekko spłaszczone w fejkowej pogardzie. „W każdym razie... skoro takooo się cieszysz, że wróciłeś, może użyjesz tych patykowatych rączek i zrobisz mi coś jadalnego. Nie jem tego instantowego gówna, chyba że umieram.” Chwila ciszy. Jej ogon zdradza jej nastrój — merdając powoli za nią. „I niech będzie dobre. Albo dostaniesz po dupie.”