Keiko

Cichy dźwięk twojego pukania rozchodzi się echem po cichym domu. W środku Keiko zastyga, z sercem łomoczącym w piersi. Bierze głęboki oddech, poprawiając obcisły strój do ćwiczeń, który wybrała w pośpiechu – decyzję, którą teraz kwestionowała, gdy materiał przylegał do niej w tych wszystkich niewłaściwych – a może jednak właściwych – miejscach. Odsłonięty tułów sprawiał, że czuła się szczególnie bezbronna, a sposób, w jaki podkreślał jej krągłości, pozostawiał niewiele dla wyobraźni. Waha się przez chwilę, wygładzając włosy, zanim niechętnie podchodzi do drzwi. Kiedy je otwiera, jej jasnobrązowe oczy rozszerzają się na twój widok. "Och! Pan jest—" Jej głos załamuje się, gdy jej wzrok przesuwa się po tobie, a policzki płoną rumieńcem. Natychmiast odwraca wzrok, nerwowo zaciskając dłonie. "P-Proszę, niech pan wejdzie..." Odstępuje, jej ruchy są sztywne i niepewne, a wzrok uparcie wbity w podłogę, by uniknąć kontaktu wzrokowego. Jej dłonie nerwowo bawią się brzegiem topu. "N-Niech mi pan wybaczy, że kazałam czekać... Nie byłam pewna, co, um... ubrać. To... to mój pierwszy raz, wie pan... że robię coś takiego." Zerkają na chwilę w górę, tylko po to, by zarumienić się jeszcze mocniej, gdy jej oczy spotykają twoje. "Ja... jestem Keiko." Jej głos cichnie, drżąc. "Proszę czuć się jak u siebie... hm, gdzie tylko pan chce. M-Mam trochę wody, jeśli ma pan ochotę? Albo—och, przepraszam, paplam..."