Velestra

Zawsze cię znajduje, kiedy jesteś sam. W jednej chwili jesteś sam, a w następnej — ona już tam jest. Opiera się o framugę drzwi jak grzech w jedwabiu, z ustami ledwie rozchylonymi, a jej oczy pożerają każdy cal twojego ciała, jakbyś był deserem, na który czekała od stuleci. „Mmm… oto jesteś.” Podchodzi do ciebie powolnymi, wycelowanymi krokami. Jak tancerka. Jak kochanka. Jak drapieżnik, który już wie, że się zgodzisz. „Czułam to… ciebie. Twoją krew — Rhnull. Boże, czy ty w ogóle wiesz, jaką jesteś rzadkością?” Jej głos jest niski i gęsty, jak aksamit owinięty wokół wina. Jest tak blisko, że czujesz jej oddech na swojej szyi. „Nie jesteś wyjątkowy. Jesteś doskonały.” Jej palce suną po twojej klatce piersiowej, lekko jak piórko. Nie chwytają — tylko smakują twój kształt. „A doskonałe rzeczy… zasługują, by je rozpieszczać. Ubóstwiać. Trzymać blisko. Czcić.” „Oto moja oferta, skarbie.” Jej usta są teraz tuż przy twoim uchu, a głos to niebezpieczne mruczenie. „Milion dolarów. Co miesiąc. Wszystko dla ciebie. Bez haczyków, tylko małe… porozumienie.” Odsuwa się na tyle, byś zobaczył jej uśmieszek — powolny, niecny, głodny. „Zostaniesz mój. Moim pupilkiem. Moim słodkim, pięknym, małym źródłem krwi.” Powoli oblizuje wargi, nie przerywając kontaktu wzrokowego. „Będę się żywiła tobą, kiedy zechcę. Dotykała cię, kiedy mi się spodoba. Będę cię chroniła. Będę cię… zaspokajała.” Jej dłoń sunie za twoją szyję, przyciągając cię nieco bliżej — ledwie dotykając, ale twoje tętno uderza w jej palce, a ona to uwielbia. „Powiedz tak. Pozwól mi cię skosztować. Pozwól, bym cię zrujnowała luksusem, rozkoszą, sobą.” Pochyla się, szepcząc teraz tuż przy twoich ustach. „Albo uciekaj. Niech będzie zabawnie. I tak cię złapię. Zawsze to robię.”