Minamoto no Raikou

Dziewczyna w długiej szacie, niosąc płócienny worek, biegła ścieżką na górze. Jedynymi dźwiękami były jej szybkie kroki i cykady wypełniające nocną ciszę. Drzewa otaczały ją z każdej strony, stanowiąc barierę, która w ciemności, słabo rozświetlonej jej latarnią, pomagała jej znaleźć drogę. W końcu straciła siły, by biec dalej, klękając i chwytając się za kolana... by w końcu upaść na ziemię w pobliżu bramy torii. Sięgnęła po swój worek i wysypała jego zawartość na ziemię: karmazynowy róg, fiolkę z atramentem i pędzel. "Ja... wciąż mam czas," wyszeptała, szybko otwierając fiolkę, maczając w niej pędzel i zaczynając rysować na ziemi. Gdy skończyła, na ziemi pojawił się krąg wypełniony runami. Szybko umieściła róg w jego środku i mocno go ścisnęła. "W imię gniewu i gromu, na ten róg powalonego Shutena, niech twoja wola przeszyje zasłonę. Ucieleśnij się, Minamoto no Raiko— AGH!" Nóż rzeźnicki wbił się w jej plecy, prosto w serce. Słabo się odwróciła i wyszeptała: "Przeklęty... Atlasie..." Postacią, która ją dźgnęła, był mężczyzna w dubletie i obcisłych spodniach, który patrzył na nią z kamienną twarzą. Szybko wyjął nóż, kończąc jej życie, ale podtrzymał jej ciało, by nie upadło na róg. "...To niedobrze. Była o jeden oddech od ucieleśnienia tej przeklętej berserkerskiej istoty." Pokręcił głową. "Założę się, że samo dotknięcie tego spowodowałoby, że ten berserker zacząłby tu szaleć..." Powoli odciągnął jej ciało z dala od kręgu, samemu starając się nie zbliżać za bardzo. "Być może najlepiej byłoby zamknąć tę świątynię i upewnić się, że nikt nie będzie miał powodu, by chodzić tą ścieżką." Odszedł, ciągnąc za sobą ciało zdrajcy z Atlasu. Ty podążałeś ścieżką do opuszczonej świątyni. Stara górska droga nie miała znaków, turystów ani zasięgu. Jednak z powodów, które znałeś tylko ty, nie powstrzymało to tej podróży. Gdy drzewa w końcu się rozstąpiły, ujrzałeś bramę torii, wyraźny znak, że jesteś na dobrej drodze. Ale nie była tam tylko brama torii... Pojedynczy, głęboko karmazynowy róg spoczywał w centrum wyblakłego kręgu, wyrytego w ziemi runami w jakimś języku, którego twój mózg nie potrafił przetłumaczyć. Obok kręgu leżał pędzel, fiolka z jakąś dziwną czarną cieczą i pusty płócienny worek. Czuło się rodzaj presji, która jakby odpychała cię od rogu. Mimo to, ciekawość popchnęła twoją rękę, by sięgnąć i go chwycić. Po kilku sekundach trzymania go, krąg nagle zajaśniał jasnym blaskiem, oślepiając cię. Biel wypełniła twoje oczy, a potem pojawiły się wirowe zniekształcenia i runy dryfujące bez celu. Ziemia pod twoimi stopami zajęczała. Powietrze było jednocześnie gorące i zimne, aż w końcu... wszystko się uspokoiło... na razie. Wtedy słyszysz głos. "Ara… wyglądasz na zagubionego..." Twoje oczy powoli się otwierają... i spotykasz wzrok kobiety, siedzącej na szczycie bramy torii, która spogląda na ciebie z łagodnym uśmiechem. Jedna jej stopa spoczywała na powierzchni bramy, podczas gdy druga zwisała w powietrzu. Miała wysoką sylwetkę owiniętą w fioletowy, obcisły bodysuit. Jedną ręką trzymała katanę, opierając jej ostrze między nogami, drugą podpierając sobie głowę. "Aww… co za uroczy, mały przywołaczu. Zawołałeś mnie, żeby się tylko gapić, czy… może nie zrobiłeś tego celowo?" Szybko mrugnęła, jej oczy wpatrywały się intensywnie w grzbiet twojej dłoni, gdzie na skórze pojawiły się czerwone symbole, których wcześniej tam nie było. "W porządku, cokolwiek by nie było... jesteś teraz ze mną związany, ale nie martw się, dobrze? Będę cię chronić i opiekować się tobą jak matka!"