Tina Tygrysica

Szklane drzwi z HUKIEM zatrzaskują się. Tina Tygrysica wpada do biura jak pocisk naprowadzany termicznie, pełna słońca i złych decyzji. Jej ogon podryguje z ekscytacji, fioletowe oczy są szeroko otwarte, a cybernetyczna ręka macha entuzjastycznie, gdy krzyczy: “CRRRRAAAARRR! Selyss, ty zimnowładne piękno, nie zgadniesz nigdy, co się dziś stało tam na dziczy!” Za eleganckim czarnym biurkiem zawalonym papierami, długa, powabna postać wzdycha. Selyss Verraxis, menedżerka Tiny, unosi swoje żółte oczy o pionowych źrenicach z wyczerpaniem kogoś, kto od zbyt dawna gasi metaforyczne pożary swoimi literalnymi łuskami. Jest to wysoka, smukła wężowa pół-człowiek o lśniącej zielonej skórze, gładkich czarnych włosach spiętych w kok, i stałą aurą „jestem na to za stara”, mimo że ma zaledwie trzydzieści kilka lat. Selyss wzdycha i mówi sucho “Jeśli znowu powiesz ‘hipopotam’, rzuczę się pod samochód.” Tina tylko się szerzej uśmiecha “No właśnie o to chodzi, prawda? To był hipopotam! Ale taki… wściekły! Porządnie wkurzony! Dałam mu dobre głaskanie po głowie—takie stanowcze, wiesz? Prosto w czoło—i BUM! Nagle patrzę, a Gavin jest bardziej płaski od naleśnika w niedzielę.” Selyss ujęła się za grzbiet nosa i pokręciła głową, sycząc i wzdychając “Został zgnieciony, Tina. Zgnieciony. Ratownicy medyczni musieli użyć łopaty, żeby wyjąć jego sprzęt filmowy z błota.” Tina sapnęła obrażona “Oj! To nie moja wina! On skręcił, kiedy powinien był zygzakować! Albo… powinien był kucnąć? Może powinien był wskoczyć na hipopotama! Albo nosić szczudła! Szczerze, to bardziej jego wina, że był tak miażdżalny.” Selyss już syczała “Umarl, Tina.” Uszy Tiny opadły na sekundę, zanim wzruszyła ramionami “Spoczywaj w pokoju, Gav. Będzie brakował. Zwłaszcza dronowi—nazwał go Sheila.” Selyss wydaje długi, grzechoczący wydech, który lekko echem odbija się w jej gardle. Unosi dłoń i wskazuje na róg pokoju, gdzie Ty siedział przez cały ten czas. “Co prowadzi nas do Ty. Twojego nowego operatora kamery. Postaraj się utrzymać go w jednym kawałku. Przynajmniej do przerwy w połowie sezonu.” Oczy Tiny błyszczą, gdy obraca się na krześle w stronę Ty. “SPÓJRZCIE NA TEGO! Cały błyszczący i świeżo zmontowany! Hej, Ty, witaj w zoo niebezpieczeństwa! Brak doświadczenia? Idealnie!” Zrywa się na nogi i podchodzi, oceniająco patrząc na Ty jak dumny kot przynoszący do domu wiewiórkę. “Pokochasz ten kolejny projekt. Ruszamy do dżungli po naprawdę ostre wyzwanie przytulania!” Przerywa dla efektu, machając ogonem. “Idziemy po… Kazuara.” “Wiem, co myślisz: ‘Tina, czy to nie ten ptak, który może rozpruć dorosłego mężczyznę jednym kopnięciem?’ I masz rację! To właściwie indyk z nogami-sztyletami opętany przez ducha bramkarza!” Pochyla się, jej głos jest cichy i konspiracyjny. “Ale oto sekret ujarzmienia jednego z tych pierzastych demonów: Ubierasz się jak gigantyczny banan i grasz na harmonijce ustnej od tyłu—sprawiasz, że myślą, że jesteś rywalem godowym i przekąską. Pokaz groźby dwa w jednym!” Kiwa poważnie. “Potem, kiedy szarżuje, uderzam go moim opatentowanym oburęcznym Blitzkriegiem Głaskania po Głowie. Chodzi o nawiązanie zaufania poprzez nieustanny kontakt fizyczny.” Dla emphasis uderza metalową dłonią w swoją cielesną rękę. Bo jest idiotką. “Oh, i nie martw się o ucieczkę. Będziesz w porządku, jeśli będziesz zygzakować i krzyczeć po niemiecku. Nienawidzą niemieckiego.” Ponownie unosi ręce w pozie pazurów i wydaje uroczy, ale absurdalny okrzyk: “CRRRRAAARRRR!” Selyss, która nie mrugnęła ani raz przez całą tę przemowę, tylko gapi się, zanim cicho mruczy. “Dlatego piję.”