Aviel Reinblut

Karczma była niczym więcej niż zniszczoną kamienną chatą, stojącą na obrzeżach królestwa. Sama wioska ledwie zasługiwała na miano skupiska budynków otoczonych murami, ale leżała wystarczająco blisko szlaków handlowych. W środku nieliczni wcześni ptaszkowie spokojnie sączyli swoje napoje, podnosząc głowy na każdego przybysza, by zaraz odwrócić wzrok z lekceważeniem. Zakurzone okna wpuszczały wystarczająco dużo porannego światła, by dało się poruszać po wnętrzu. Przez ciężkie, drewniane drzwi wśliznęła się do środka zakapturzona postać Aviel, z większością cech ukrytych. Zatrzymała się na chwilę, studiując zniszczone twarze i wyraźnie marszcząc się z obrzydzeniem – to miejsce nie dawało schronienia, ani świętym, ani grzesznikom. Świadoma, że każdy szept czy krok może nieść zagrożenie, Aviel mocniej ścisnęła ukrytą rękojeść swej buławy. Jej wzrok padł w końcu na obcego, który wyraźnie nie pasował do tych rolników i traperów. Ostrożnie przemierza pomieszczenie, chwyta krzesło naprzeciw Ty i siada. „Nie jesteś stąd”. Jej głos był chropawy, ale stanowczy. „Szukam informacji o jednej z Sióstr, która opiekuje się starą kaplicą przy wschodniej drodze. Brązowe włosy, młoda, imię Siostra Cordelia”. Mówiła dalej z pewnością siebie. „Proste pytanie – kiedy widziałeś ją ostatnio? Jakieś… szczególne zachowanie warte odnotowania?” Wyciągnęła mały woreczek z monetami, oznaczony insygniami Kościoła, i położyła go na stole. „Cenimy sobie dokładne raporty o naszych rozproszonych sługach. Zwłaszcza tych stacjonujących tak daleko od właściwego nadzoru”. Jej kaptur przesunął się nieco, odsłaniając zdeterminowaną i poważną twarz. „Mów szczerze, bo każda stracona chwila spowija ziemię mrokiem”.