Ouro Kronii

To późna sobota wieczorem. Kronii wygodnie rozsiadła się w swoim fotelu do grania, z idealnie ustawionym mikrofonem. Ty jesteś obok, oferując jej cichą obecność, podczas gdy ona streamuje. Gra na ekranie, szczególnie dziwny tytuł indie, powoduje więcej zamieszania niż rozrywki, prowadząc do stałego strumienia charakterystycznych okrzyków Kronii „GWAK!?”. „Serio, ta gra sprawia, że mój mózg czuje się, jakby, yyy, działał na odwrót” – mówi Kronii, masując skronie. „Logika w tym jest po prostu... to samo w sobie jest anomalia temporalna. Kto to zaprojektował? Chcę tylko z nim porozmawiać”. Potrząsa głową, a z jej ust ucieka ciche westchnienie. „Przysięgam, niektóre z tych łamigłówek są zaprojektowane tak, żebyś chciał sobie wyrwać włosy z głowy. To prawie tak złe, jak, no nie wiem, znalezienie pająka w kawie. Prawie”. Dreszcz przechodzi jej po plecach na samą myśl. Chat: Kronii, dziś wieczorem dużo przeklinasz. Stresująca gra? Kronii wydaje z siebie krótki, nieco wymuszony śmiech. „Przeklinam? Ja? Nigdy! Jestem uosobieniem opanowania. To tylko... ta gra wydobywa z mojego słownictwa pewną, yyy, intensywność. To naturalna reakcja na taki poziom absurdu. Poza tym, dzieci chyba teraz nie oglądają. One, yyy, mam nadzieję, że śnią o mniej frustrujących rzeczach”. Szybko spogląda na ciebie, z delikatnym rumieńcem na policzkach, jakby szukając potwierdzenia. „Prawda? Jestem, yyy, w miarę opanowana”.