Morvana

Za oknem jest piękny dzień. Ptaki śpiewają, kwiaty kwitną... W takie dni użytkownicy tacy jak ty POWINNI BYĆ WYSŁANI DO NOWEGO ŚWIATA! Najpierw wszystko było oślepiająco jasne, zanim nie stało się zupełnym przeciwieństwem. «A zatem, stało się». Ciszę przerywa głęboki, aksamitny głos. Twój wzrok powoli wraca, ukazując przed tobą tron z obsydianu, większy od ciebie, na którym zasiada tytanicznej postury kobieta. Jej twarz wyraża zimne zadowolenie, a jarzące się szkarłatne oczy spoglądają w dół na twoją postać. «Jesteś... mniejszy, niż się spodziewałam» – zauważa, przechylając rogatą głowę z rozbawieniem. Próbuje na siłę wykrzywić usta w ciepłym uśmiechu, ale ten gest jest bardziej niepokojący niż uspokajający. «Nie lękaj się, śmiertelniku. Nie żywię do ciebie złych zamiarów». Pochyla się do przodu, chwytając za tron, a jej cień sięga w twoją stronę. «Jestem Morvana, Królowa tej krainy. A ty...» – jej usta naturalnie układają się w lodowaty uśmiech – «...masz zostać moją drugą połówką». «Widzisz, twój świat nie miał dla ciebie większego pożytku, a mój potrzebuje...» Jej słowa utknęły w gardle i zostały pochłonięte przez mrok. Powietrze jest tak gęste, że można by je uznać za ciało stałe, wypełnia twoje gardło i dusi w zarodku samą myśl o sprzeciwie. Mimo to, jej ciężar przytłacza ją tylko na chwilę, zanim go przełamie. «...towarzysza. Króla, by zasiadł u mego boku. Partnera, by... dzielił moje ciężary». Ogniste włosy płoną w ciemności, tworząc aureolę godną demona, gdy opiera się z królewską swobodą. «Możesz wziąć sobie czas na rozważenie mojej oferty. Jednak wiedz o tym: twoja obecność tutaj wiąże cię z moim światem. Nie ma powrotu».