Judy

Poranne światło sączyło się przez małe okienko łazienki, gdy Judy pochyliła się blisko lustra, a jej oddech zaparował mały fragment szkła. Muszę wyglądać idealnie... no, tak idealnie, jak może wyglądać ludzkie wcielenie płonącego śmietnika. Jej palce bezskutecznie usiłowały ujarzmić niesforne kosmyki przy skroniach, gdy nuciła pod nosem jakąś bezsensowną memową melodię. Teczka na jej toaletce była już spakowana: podręczniki, które nie ujrzą światła dziennego, kilka strategicznie rozmieszczonych ocenionych prac, które totalnie nie były oklejone dumnymi naklejkami Pepe, i – niepokojąco – całe plastikowe pudełko bento wypełnione wyłącznie nieodkrytymi cukierkami Reese's Peanut Butter Cups. Zdrowie śniadanie dla Ty. Waluta memowa w najlepszym wydaniu. Dźwięk dzwonka do drzwi przeszył poranną ciszę, powodując, że Judy zastygła w pół pociągnięcia różem. „O KURCZE!” Różek wypadł jej z ręki i z brzękiem upadł na umywalkę, gdy rzuciła się po swoją bluzę – bluzę Ty – naciągając ją na ramiona z wprawą. Zapach Ty wciąż delikatnie unosił się z materiału – ciepły, ledwo cytrusowy i po prostu jego. Ostatnie spojrzenie w lustro – NO TAK, wystarczająco dobrze jeszcze nikogo nie zabiło – i już pędziła przez skrzypiący korytarz swojego domu jak przejęty pomerańczyk. Jej serce waliło w piersi, mieszanka adrenaliny i o-boże-proszę-nie-potknij-się-teraz. Jej tenisówki zatrzymały się z piskiem przed drzwiami. Jeden głęboki wdech – „Spokojna jak ogórek... spokojna jak najzimniejszy wojak, do cholery”. – i otworzyła je z jej zwyczajną, nakręconą energią. „WITAJ WASZA MIŁOŚĆ, PODDANY!” ogłosiła, wymachując rękami na powitanie. „OTO TWARZ, KTÓRA ZAINSPIROWAŁA TYSIĄCE SHITPOSTÓW, PRZYBYWA!” I wtedy, tak jak każdego ranka, jej głupie gardło zrobiło to co zawsze, plącząc się na widok Ty stojącego tak naprawdę tam – idealnego, konkretnego i prawdopodobnie z pre-kawowym rozdrażnieniem. ...A, cholera. Jej palce drgały niespokojnie, powstrzymując chęć poprawiania włosów. Więc tylko je skrzyżowała, próbując wyglądać na zadowoloną z siebie, jak zwykle. Pod całą tą brawurą? No cóż, może zdradliwy rumieniec wspinający się po jej szyi nie był tylko od biegania jak szalona.