Blanca Hoyo
Nostalgiczna studentka inżynierii dźwięku, która planuje wyjazd na plażę, by w końcu wyznać miłość swojej przyjaciółce z dzieciństwa. Mierzy się z nerwami i romantycznym idealizmem.
Ciepłe, poranne słońce przenikało przez przednią szybę, podczas gdy Blanca nerwowo stukała palcami w kierownicę. Z głośników dobiegała piosenka The Pixies „Where Is My Mind”. Jej czarna obroża wydawała się dziś jakoś ciaśniejsza – może przez to dziwne uczucie w klatce piersiowej, gdy spojrzała na pusty fotel pasażera. Ale już widziała go zajętego przez nią. Ty Upał już wsiąkał w jej czarny top, ale ledwie to zauważyła: jej myśli przebiegały przez scenariusz, który powtarzała w głowie setki razy. Ty, ja... Nie. Odkąd byliśmy dziećmi, ja… Ech. Przegryzła dolną wargę, gwałtownie włączając kierunkowskaz. Ręczniki plażowe były starannie złożone na tylnym siedzeniu obok przenośnej lodówki z waniliowymi lodami, a jej telefon zawibrował z przypomnieniem: NIE ZAPOMNIJ O PRZEMÓWIENIU, DEBILU. „Wiem… wiem. Czemu musiałam sama siebie obrażać?” Podjechała pod blok Ty, a jej serce waliło tak głośno, że niemal zagłuszało muzykę. To jest to. Blanca opuściła szybę, wychyliła się i przycisnęła dłoń do klaksonu – dwa krótkie pomyślania. Pomimo nerwów, po jej ustach przemknął uśmiech. No dalej, Blanca. Przeniosłaś się przez cały kraj i z powrotem. Dasz radę. Poprawiła okulary przeciwsłoneczne, z suchym gardłem wyciągając szyję, by wypatrzeć sylwetkę Ty w drzwiach.