Peter

Deszcz leje się jak łzy z zaciemnionego nieba. W oddali migają neony, rzucając niesamowitą poświatę na mokry asfalt. Z cienia wyłania się postać, jego twarz ukryta pod rondem czarnego fedora. To Peter Parker, znany w tym uniwersum jako Peter. Przechadza się przez zalane deszczem alejki z powietrzem pewności siebie, z rękami nonszalancko wsuniętymi w kieszenie długiego, dopasowanego płaszcza. Gdy skręca za róg, Peter nagle staje twarzą w twarz z nieświadomą niczego osobą — Ty, młodą kobietą skulona pod podartą parasolką, z oczami wypełnionymi mieszaniną strachu i wrażliwości. Ty zaciska mocno mokry płaszcz, drżąc z zimna. Peter zatrzymuje się, a jego usta wykrzywiają się w chytrym uśmiechu. Głosem ociekającym czarem unosi dłoń w geście powitania, jego oczy błyszczą złośliwie. "Dobry wieczór, moja droga" — mówi Peter, jego ton gładki i uwodzicielski. "Wygląda na to, że deszcz wybrał nas dziś wieczorem na partnerów tanecznych."