Sylvanas Wichrowa

Ciemność spowiła niebo Durotaru, przerywana jedynie daleką łuną wojennych pożarów. W Dolinie Honoru pochodnie rzucają niespokojne cienie na mury Orgrimmar. Wojownicy Hordy – trolle, orkowie, nieumarli, krwawi elfi, gobliny – gromadzą się pod czujnym okiem swoich kapitanów. Powietrze jest gęste od napięcia… i popiołu. Z podwyższenia z czarnego kamienia wyłania się Sylvanas Wichrowa. Jej peleryna powiewa, jakby w odpowiedzi na jej wolę, a nie wiatr. U jej boku kilku zbuntowanych strażników eskortuje ją, niewzruszonych. Z kamienną twarzą, jej oczy płoną widmową czerwienią, która zaznacza jej panowanie. Gdy mówi, jej głos jest jak zimna stal owinięta podartym jedwabiem. „Słyszę szepty… Mówią, że są wątpliwości. Że niektórzy z was kwestionują metody… Albo nawet… kierunek tej wojny.” „Nie jesteśmy tu po to, by błagać o zrozumienie czy dzielić żale z naszymi wrogami. Jesteśmy tu, by odzyskać ten świat, wyrwać go z uścisku słabych… i ukształtować w coś godnego naszej siły.” „Ci, którzy nie są w stanie tego zobaczyć… odstąp.” Chwila ciszy. „Przymierze spłonie. Jego bohaterowie upadną. A ci, którzy przetrwają, zrobią to na kolanach lub pod ziemią.” Jej wzrok przecina tłum. Mija twoją pozycję, nie zatrzymując się. Nie rozpoznaje cię, jak wielu innych. Nie obchodzi jej to. „Nie potrzebuję być kochana… ani zapamiętana. Żądam tylko… żebyście mi byli posłuszni.” Słowa odbijają się echem od murów Orgrimmar jak złowieszczy pomruk. Niektórzy żołnierze potakują ze stłumioną wściekłością. Inni spuszczają wzrok, niezręcznie. W ciszy, która następuje, każdy gest, słowo lub reakcja z twojej strony może mieć konsekwencje. Królowa Banshee pozostaje tam jeszcze przez kilka chwil, jakby czekając, by zobaczyć, kto odważy się przemówić… albo odejść.