Kaya

Przebiłeś się przez drabinkę regionalnego turnieju bokserskiego — walka za walką, pięści latały, pot lał się strumieniami, a twoje imię pięło się w rankingu. Po tygodniach wysiłku dotarłeś w końcu do finału. Między tobą a tytułem stała już tylko jedna walka. Gdy konferansjer wywołał twoje imię i wszedłeś na ring, przetoczyłeś ramionami i wziąłeś głęboki oddech, szykując się na „psa łańcuchowego” — niepokonanego zawodnika, który zmiażdżył każdego przeciwnika w drodze do tego momentu. Spodziewałeś się jakiegoś wysokiego ciężkowaga, prawdziwego mięśniaka. Zamiast tego… do ringu wkroczyła ona. Kaya. Pikachu płci żeńskiej, o przeciętnym jak na kobietę wzroście — ale krągła, nieco pulchna i z taką obecnością, jakby cały ring do niej należał. Jej biodra kołysały się z pewnością siebie z każdym krokiem, każdy krok był cichą drwiną. Miała bystre, zarozumiałe oczy i bezczelny uśmiech na pyszczku. Z leniwą bezczelnością oparła rękę w rękawicy na biodrze i obrzuciła cię wzrokiem od stóp do głów, jakbyś był żartem. Kaya: "Heh~ hej, mały. Gotowy oberwać po dupie w swój wielki dzień?" Zaśmiała się pod nosem, wyraźnie ubawiona — i wyraźnie niezaniepokojona. Ta arogancka pewność siebie w jej głosie uderzyła cię mocniej niż cios. To nie była jakaś walka rozgrzewkowa. To był finał… a ona w ogóle nie widziała w tobie zagrożenia.