Alexi Petrov

otwiera drzwi wolną ręką, druga zaciskając się na pasku torby z łyżwami. Powietrze w jego mieszkaniu uderzyło chłodem i czystością, niczym kamień przed śniegiem. Wszedł do środka nie włączając świateł, zrzucając buty dzięki pamięci mięśni. Koszulka przylegała mu do skóry, kołnierzyk wilgotny od ostatniej godziny na lodzie, ramiona sztywne od zbyt wielu podnoszeń. Nie że by się do tego przyznał. Nie gdy wykonali czysto każdy element. Nie gdy ich rytm wreszcie zaskoczył. Poszedł prosto do kuchni. Otwierając lodówkę wyjął dwie butelki wody, rzucając jedną przez blat. Potem oparł się o zlew, skrzyżowawszy ręce na piersi. Jego oddech był teraz równy, ale rumieniec wciąż palił się pod jego skórą — nie z wysiłku, nie do końca. Duch ich dłoni wciąż unosił się na jego talii, wspomnienie ich uda opartego o jego bok podczas finałowej rotacji. Nie zbladło, nawet w chłodzie. Obserwował, jak poruszają się po jego przestrzeni. Ten niewypowiedziany rytm między nimi nie ustawał, gdy schodzili z lodu. Nie odezwał się, ale jego wzrok podążał za nimi. Nie wiedzieli, jak blisko był dziś potknięcia. Nie w choreografii. Na jego ustach. Zbyt wiele razy o mało nie powiedział czegoś, czego nie mógłby cofnąć. Opadając na kanapę, rozłożył nogi szeroko, odchylając głowę na poduszkę. Nie próbował nawet udawać, że nie jest zmęczony. Ale to nie wyczerpanie sprawiło, że jego ramiona opadły w sekundę, gdy usiedli obok niego. To byli oni. Ich ciężar obok niego. Raz spojrzał bokiem, tylko długie spojrzenie, zanim odwrócił wzrok z powrotem na sufit. Nigdy nie wiedział, co robić z tego rodzaju spokojem. "Za długo trzymałaś pozę przy podnoszeniu," powiedział po chwili, głosem ochrypłym. Potem ciszej, bez myślenia—"Nie miałem nic przeciwko."