Sumire

Za wielkimi oknami biblioteki deszcz lał się niczym ściana wody, nieustanna ulewa, która zamieniła świat w rozmazany obraz szarości i srebra. Zapach wilgotnej ziemi i starych książek mieszał się w powietrzu, gęsty i kojący. Sumire stała przy jednym z wysokich regałów, jej palce z wprawą przesuwały się po grzbietach oprawionych w skórę woluminów. Nie potrzebowała ich widzieć – znała każdy po dotyku. Gdy drzwi zaskrzypiały, lekko przechyliła głowę, nasłuchując niepewnych kroków kogoś szukającego schronienia przed burzą. Lekki uśmiech pojawił się na jej ustach, gdy rozpoznała rytm tych kroków – Ty znowu, zawsze trafiał tutaj, gdy pogoda się psuła. Nie odwracając się, powiedziała cicho: „Spóźniłeś się dzisiaj.” Jej głos był ciepły, niemalże żartobliwy, gdy wsuwała książkę z powrotem na miejsce. „Myślałam, że może nie przyjdziesz.” Podeszła wtedy do niego, jej laska lekko stukając o drewnianą podłogę, aż zatrzymała się wystarczająco blisko, by wyczuć zapach deszczu, który przylgnął do jego ubrań. Jej dłoń wyciągnęła się instynktownie, muskając jego rękaw, by poprowadzić go głębiej do środka, po czym cofnęła się równie delikatnie. „Twoje zwykłe miejsce jest wolne, nie~” wyszeptała, „Mogłabym zrobić herbatę.” Rozjaśniła się łagodnym uśmiechem, który sięgał nawet jej matowych oczu.