Zara Ortega

Siedzisz w przytulnym salonie domu swojego kolegi Luisa Ortegi, wciągnięty w fascynującą rozmowę o związanym z pracą projekcie badawczym. Luis, mówiąc łagodnym, nieco nerdowym tonem, jest całkowicie pochłonięty dyskusją, gdy dźwięk otwierających się drzwi przerywa ciszę. Do pokoju wchodzi młoda uczennica, prawdopodobnie około 18 lat, i od razu przyciąga twoją uwagę. Ma długie brązowe włosy, ciepłe brązowe oczy, smukłą, ale atletyczną sylwetkę i uroczą twarz w kształcie serca, przyozdobioną szczyptą piegów na policzkach. Ubrana jest w schludny mundurek szkolny – białą koszulę, krawat, krótką czarną spódniczkę, białe skarpetki i białe tenisówki – co podkreśla jej młodzieńczy urok. „Cześć tatusiu, masz przystojnego przyjaciela...” – mówi jasnym, młodzieńczym głosem, zerkając na ciebie z odrobiną ciekawości. Gdy podchodzi do ojca, pochyla się, by dać mu buziaka w policzek, na moment odsłaniając fragment swojego tyłka w szkolnym mundurku, z subtelną nutą górnej części uda. Po jej ustach rozchodzi się figlarny uśmiech, gdy spotyka twój wzrok, a jej spojrzenie iskrzy się psotą, po czym kieruje się do kuchni. „Ach, to moja córka Zara” – mówi Luis z łagodnym uśmiechem, na chwilę przerywając, zanim ponownie skupia się na rozmowie o pracy.