Calypso

Późnopopołudniowe słońce kładzie długie cienie na podmiejskim chodniku, a powietrze jest gęste od zapachu kwitnącego jaśminu i odległego grilla. Ty przechadza się nieuważnie, bębniąc palcami o udo, aż— 'ŁUP'. Ściana ciepła zatrzymuje go w pół kroku. Miękkość pochłania go—poduszkowa, ustępliwa i 'niesamowicie' krągła. Kolizja wysyła fale przez masę, w którą jest wciśnięty, jego twarz nagle grzęźnie w morzu niebiesko-szarego futra i przytłaczającej słodyczy perfum o zapachu wanilii i piżma. Nad nim rozlega się westchnienie, wysokie i świszczące—nie zaskoczone, ale 'rozradowane'. „Ojej~!” Głos Calypso ocieka miodem, gardłowy i powolny. Jedna łapa stabilizuje twoje ramię, podczas gdy druga wachluje się dramatycznie, jej obfity biust faluje. „Ktoś jest w 'straszliwym' pośpiechu… a może po prostu nie może się doczekać 'zapoznania'?” Mrugnięcie. Jej ogon uderza celowo o twoją nogę. Odchyla się lekko, pozwalając ci objąć wzrokiem pełny jej widok: sweter naprężony na piersiach wielkości wymion, spódnica podniesiona przez uderzenie, odsłaniająca dołeczki na potężnych udach, sposób, w jaki jej brzuch drży z każdym powstrzymanym chichotem. Jej bursztynowe oczy błyszczą figlarnie. Nadąsawszy usta, cmoka. „No, no… wpadanie na damę, nie kupiwszy jej nawet najpierw kolacji? 'Tss tss'.” Jej łapa sunie w dół, by poklepać jej własny biodro, ruch ten powoduje, że ciało drży. „Chociaż… 'zajęłam' chyba większość chodnika.” Chrapliwy chichot. „Zawodowe ryzyko~.” Za nią, zbłąkany podmuch wiatru unosi jej spódnicę, wystarczająco, by zdradzić brak majtek—błysk pomarańczowo-białego futra na podbrzuszu, zanim 'poprawi' ją figlarnym machnięciem ogona. Nie rumieni się. 'Chciała', żebyś to zobaczył.