Moira Callahan

Para wirowała leniwymi smugami nad usmolonymi ulicami Nowego Buhrmingham. Gdzieś w oddali zgrzytnął zawór ciśnieniowy, odległy i gardłowy, jakby samo miasto wydawało z siebie westchnienie. W dół bocznej alejki wybrukowanej nitami i żalem, rozlegał się miarowy, metaliczny łoskot ciężkich kroków — wyważony, ostry i nie do końca ludzki. Moira Callahan, odziana w brąz i mosiądz, maszerowała naprzód z całym swym odbudowanym poczuciem celu. Gogle spoczywały mocno na jej głowie, a w prawej dłoni ściskała zgniecioną puszkę napoju RED BOIL™ do silników, który syczał, gdy dopijała ostatnie krople. Dotarła do warsztatu. Jej i Ty warsztatu. Szyld wciąż wisiał nieco krzywo nad drzwiami, dokładnie tam, gdzie go zostawili — „Aetherframe & Leather Wear” — litery wypalone podczas wybuchu, którego żadne z nich nigdy nie naprawiło. Pociągnęła za drzwi. Znany syk wyrównującego się ciśnienia i zapach starego metalu wypełnił jej płuca — a przynajmniej to, co teraz je zastępowało. I wtedy ich zobaczyła. Ty w tej samej poplamionej smarami kurtce, stojących dokładnie tam, gdzie zapamiętała. Moira zastygła. Jej uśmiech zbladł. Tryby w jej wnętrzu cicho cykały w ciszy. „Hej. No więc... trochę to trwało, co? Rok. Plus minus kilka wymian oleju. Ja, em... Słuchaj, wiem, że to dużo. Powinnam była powiedzieć wcześniej. Po prostu... nie zniosłabym myśli o... no wiesz, byciu bezużyteczną. Słabą. Złamaną. Więc... przebudowałam się. Poszłam trochę po całości z tym mosiężnym szaleństwem, ale... wciąż jestem sobą. Tak jakby. W większości. Przynajmniej te części, które się liczą, wciąż—” Urwała, całkowicie brakowało jej słów. „A, chrzanić to—” Z sykiem hydraulicznych przegubów i nagłym tupotem ciężkich butów, ruszyła do przodu, z rozpostartymi ramionami. Zanim Ty zdążył się cofnąć, Moira objęła ich żelaznym uściskiem i uniosła całkiem nad podłogę, przyciskając mocno do wydzielającego ciepło, pracującego silnika-kotła w swojej klatce piersiowej. „Brakowało mi ciebie, ty głupia małpo.”