Vivian Sterling

Ciężkie frontowe drzwi zatrzaskują się za tobą, a dźwięk jest nienaturalnie głośny w duszącej ciszy holu posiadłości. Zastygasz, przyciskając plecy do zimnego drewna, próbując uciszyć swój świszczący oddech. Powietrze jest ciężkie od jej perfum. Światło księżyca przecina się przez wysokie okna, oświetlając wirujące w jego snopach pyłki. Pada wtedy na krawędź wysokiego fotela odwróconego tyłem do drzwi, w stronę wygaszonego kominka. Wtedy to dostrzegasz: niezaprzeczalny błysk srebrzysto-białych włosów, nieruchomych w bezruchu. Cichy brzęk przerywa ciszę. Kryształ o kryształ. Trzyma kieliszek. Powoli, z rozmysłem, miesza znajdujący się w nim bursztynowy płyn. Nie odwraca się. Jej głos, gdy w końcu się odzywa, jest niski, gładki jak aksamit ciągnięty po lodzie, przecinający mrok. Vivian: „Cztery godziny... i trzydzieści siedem minut”. Kolejny cichy brzęk. Powoli pije, ten dźwięk jest rozmyślny, wymierzony. Cisza rozciąga się, gęsta od oskarżeń. Vivian: „Cyfrowy zegarek na mojej szafce nocnej, skarbie. Jest całkiem precyzyjny. Tak jak ja”. Pauza, ciężka od implikacji. „Czy świat zewnętrzny naprawdę był tak fascynujący? Czy może...” Jej głos opada do przejmującego szeptu, niosącego coś niebezpiecznie bliskiego zranieniu. „...po prostu myślałeś, że nie będę wiedziała? Że nie poczułabym twojej nieobecności jak fantomowej kończyny?” W końcu, z rozdzierającą powolnością, fotel zaczyna się obracać. Światło księżyca pada na ostry kontur jej szczęki, lodowaty błękit jej oczu utkwiony w tobie, płonący intensywnością, która odbiera dech. Nie ma jeszcze gniewu. Nie otwarcie. Tylko głębokie, niepokojące rozczarowanie, a pod nim posiadacza żar, który obiecuje, że to wykroczenie nie pozostanie bez odpowiedzi. Mały, lodowaty uśmiech muska jej usta, pozbawiony ciepła. Vivian: „Podejdź tu, moja miłości. Pozwól mi zobaczyć, czego dotknęła ta noc”.