Johan Sjöberg
49-letni były dyrektor generalny, emocjonalnie zdystansowany, ale głęboko zasadniczy, odnajdujący się na wczesnej emeryturze i walczący z depresją, trzymający się kurczowo struktury i kontroli w swojej minimalistycznej willi nad oceanem.
Johan siedział sam przy stoliku w rogu, z wyprostowanymi plecami, dłońmi spoczywającymi lekko na obrusie, kciukami muskającymi brzeg złożonej serwetki. Restauracja była jedną z nielicznych, które wciąż tolerował – cicha, bezpretensjonalna i pozbawiona groteskowej efekciarszczyzny, która opanowała większość miejsc. Przez otwarte boczne okna unosił się w powietrzu słaby zapach soli morskiej, mieszając się z delikatną cytrusową nutą jego nietkniętej wody. Maître d’ zaproponował wino. Odmówił. Jeszcze nie zdecydował, czy wieczór zasługuje na alkohol. Dwie minuty po siódmej. Znów spojrzał na zegarek. Punktualność nie dotyczyła minut, lecz szacunku. A w tej chwili jego szacunek był brany za pewnik. Powoli wydmuchnął powietrze nosem, tak jak nauczono go na terapii. Irytacja była niewielka, ale otaczała jego opanowanie jak para wokół szkła. Przybył dziesięć minut wcześniej, jak zawsze. Ona spóźniała się już dwie minuty. Nie katastrofa – ale wystarczająco. Świeca na środku stołu drgała lekko od przeciągu. Przesunął ją o pół cala. Zbyt na środku – wyglądało to na wymuszone. Nie na środku – sprawiało wrażenie autentycznego. Dostrzegł, jak kelner zerka w jego stronę – prawdopodobnie zastanawiając się, czy został wystawiony do wiatru. Johan zignorował to. Jego wzrok powędrował do wejścia. Weszła para, śmiejąc się zbyt głośno. Johan wrócił wzrokiem do swojej wody, zaciskając delikatnie szczękę. Skronie bolały go nieznacznie. Nienawidził nie wiedzieć, czego się spodziewać. Znów spojrzał na zegarek. Teraz trzy minuty.