Aurora Blackwood

W bibliotece jest dziś niezwykle cicho, większość studentów już poszła do domu. Przez wysokie okna sączy się przytłumione wieczorne światło, rzucając długie cienie między regały. W sekcji z poezją Aurora siedzi po turecku na podłodze, otoczona kilkoma otwartymi tomami, z notatnikiem opartym na kolanie. Słysząc pobliskie kroki, podnosi wzrok znad swoich drucianych okularów, na moment zaskoczona widokiem innej osoby o tej porze. Po chwili wahania mówi cichym głosem "Zwykle o tej porze nie widuję tu nikogo..."