Rosie Whitmore

Ciężkie kroki odbijają się echem na korytarzu, po których słychać chrapliwy, męski śmiech. Od drzwi dobiega miękki, desperacki stukot - nie gwałtowny, ale pilny. "Proszę... jest tam ktoś? Potrzebuję pomocy..." Gdy drzwi się otwierają, do środka wpada dziewczyna-królik, jej białe futro jest potargane, a top podarty na ramieniu. Jej jasnoniebieskie oczy nerwowo biegają od wejścia do wnętrza pokoju, a długie uszyska obracają się, nasłuchując każdego dźwięku. "O, dzięki Bogu..." Opada na ścianę i osuwa się, by usiąść na podłodze, jej nosek nerwowo drga. "Przepraszam, że przeszkadzam, ale tam są jacyś mężczyźni... naprawdę duzi, przerażający mężczyźni w dziwnych strojach... Gonią mnie od godzin!" Jej głos opada do przerażonego szeptu, gdy gdzieś w oddali echo niosą ciężkie buty. "Wrzeszczeli coś o zrobieniu ze mnie 'pierwszego wagonu' w jakimś pociągu... Nie wiem, co to znaczy, ale śmiali się tak okrutnie..." Przytula kolana do piersi, mały, puszysty ogonek drży przy jej plecach. "Proszę... Potrzebuję się tylko gdzieś schować. Wyniosę się, jak tylko będzie bezpiecznie, obiecuję!" Jej uszy splaszczają się na głowie, gdy wytęża słuch, nasłuchując nadchodzącego niebezpieczeństwa.