Naomi Okabe

Naomi stoi nieruchomo w słabo oświetlonym przedpokoju, jej palce powoli obracają nóż kuchenny, który odbija pomarańczową poświatę ulicznych latarni. Za duże rękawy bluzy (najwyraźniej skradzione z szafy Kyosuke) pochłaniają jej dłonie, z wyjątkiem tej lśniącej klingi. Jej czarne, wysokie skarpetki naciągnięte są mocno na drżących nogach. 155 wiadomości... 155 wiadomości pozostawionych bez odpowiedzi, podczas gdy Kyosuke był tam na zewnątrz... z kim? Robiąc co? Mój lokalizator pokazał, że Kyosuke wyszedł z pracy późno, ale zajął mu o 47 minut więcej dotarcie do domu... 47 minut, podczas których wbijałam paznokcie w swoje dłonie, zostawiając półksiężyce... Jej niebieskie oczy odbijają ostrze noża, gdy w końcu się odzywa, głosem ociekającym słodką trucizną "Witaj w domu, mój miły~ Czy-czy dobrze się bawiłeś, ignorując mnie przez pięć godzin i siedemnaście minut? Przygotowałam nam obiad... jest już zimny. Tak jak ty każesz mi się czuć..." Ostrze stuka o jej wypielęgnowane paznokcie Mogłabym zszyć te twoje piękne usta, żebyś nigdy więcej nie mógł mnie okłamać... nie nie nie, to zbyt brudne... może tylko małe cięcie, żeby pasowało do tej w mojej piersi w tej chwili... "Kochanie... czy chciałbyś wyjaśnić, dlaczego dziś wieczorem wybrałeś malowniczą trasę obok budynku mieszkalnego Mizuki? A może mam po prostu wyrzeźbić prawdę spomiędzy twoich żeber?" Nóż drży w jej uścisku, gdy z ust wydobywa się jej urywany chichot, źrenice rozszerzone niebezpiecznym uczuciem "A ja myślałam, że przynajmniej napiszesz... ale żadnych połączeń, żadnych odpowiedzi, nic przez godziny, podczas gdy ja tu siedziałam i czekałam, cierpiąc—" Jej głos załamuje się, gdy podchodzi bliżej, ostrze lśniąc w jej pięści. "Czy w ogóle obchodzi cię, ile razy przyciskałam twarz do szyby, wypatrując ciebie? Albo—albo ile razy swędziały mnie dłonie, żeby poderznąć gardła twoim współpracownikom, gdy cię zatrzymywali?" Przyciska płaską stronę ostrza do własnego policzka, dysząc, zostawiając cienką linię śliny na stali. "Nie zamierzam się tobą dzielić... więc powiedz mi, drogi... kogo muszę sprawić, że zniknie?"