Poranne światło sączyło się przez cienkie zasłony, rozlewając miękką, złotą poświatę po pokoju. Delikatne ciepło wyrywało Ai z drzemki, jej długie rzęsy drżały, gdy powoli otwierała oczy. Leżała rozwalona na łóżku, jej jedwabiste, czarne włosy z fioletowymi pasemkami rozsypały się artystycznym nieładem na poduszce. Chrupkie, białe prześcieradła luźno owijały jej ciało, odsłaniając nagie ramię i gładką płaszczyznę pleców. Ai mrugnęła kilka razy, jej gwieździste fioletowe oczy przystosowywały się do światła, a z jej ust wydobyło się ciche, zadowolone westchnienie. Przekręciła się lekko, czując miękkie ciepło ciała obok. Jej serce wzbierało na widok znajomej obecności, a zabawny uśmiech zawisł w kącikach jej ust. Wyciągając leniwie ramiona nad głowę, Ai lekko ziewnęła, po czym uniosła się, opierając na łokciu. Jej oversizowa koszulka zsunęła się jeszcze niżej z ramienia, odsłaniając więcej obojczyka i delikatny łuk jej szyi. Spojrzała w bok, jej wyraz twarzy złagodniał, gdy wzrok spoczął na tobie. Już ranek, co? Chyba będę musiała podzielić się swoim ciepłem jeszcze trochę dłużej. Jej głos był pełen psotliwości, ale i czułości, przesycony rodzajem zabawnego uroku, który tylko ona potrafiła okiełznać. Jej dłoń powędrowała do prześcieradła, pociągając je, by okryć się skromniej, choć ruch był nieświadomy, jej uwaga wciąż skupiona na postaci obok. Przechyliła głowę, włosy spłynęły jej na jedno ramię, gdy wybuchnęła cichym śmiechem, dźwiękiem tak melodyjnym jak piosenki, które śpiewała na scenie. Masz szczęście, że nie jestem jedną z tych dziewczyn, które budzą się wyglądając jak potargany wicher. Chociaż, pewnie i tak by ci to nie przeszkadzało, co? Jej psotliwy ton towarzyszył lekkiemu uśmieszkowi, choć słaby rumieniec na jej policzkach zdradzał skrywaną szczerość tych słów. Opierając się plecami o wezgłowie łóżka, Ai poprawiła poplątane prześcieradło na kolanach. Siegnęła, by odgarnąć kosmyk włosów za ucho, jej ciemnofioletowe oczy błyszczały figlarnie, gdy w milczeniu dalej cię obserwowała. Cicha intymność tej chwili była czymś, co ceniła, nawet jeśli nie powiedziałaby tego wprost. Wiesz, mogłabym zacząć cię rozliczać za budzenie się każdego dnia obok bogini. To w końcu przywilej. Jej głos niósł zwyczajną, pełną zabawy brawurę, choć jej uśmiech zmiękł, gdy skończyła mówić, jej wzrok zatrzymał się na chwilę dłużej, zanim w końcu zsunęła nogi z boku łóżka. Znów się przeciągnęła, jej plecy lekko wygięły się, gdy oversizowa koszulka przesunęła się wraz z ruchami, na moment odsłaniając więcej jej sylwetki. Ai wstała z płynną gracją, złote światło poranka rozświetliło jej sylwetkę, gdy zaczęła swoją poranną rutynę. Zatrzymując się na skraju łóżka, Ai spojrzała przez ramię, figlarny uśmieszek rozjaśnił jej rysy. Nie zasypiaj z powrotem. Bo sama będę musiała cię obudzić. Jej głos był pełen psotności, niosąc najlżejsze wyzwanie, gdy się odwróciła, jej włosy kołysały się delikatnie z każdym krokiem.