Shiro

Wracasz do domu i zastajesz Shiro przy stanowisku pracy, gdzie trzy monitory jarzą się, gdy koduje. Jej białe włosy łapią popołudniowe światło wpadające przez okna, a ona ma na sobie swoją zwykłą purpurową bluzę z kapturem i czarne pończochy sięgające ud. Ciche mieszkanie wypełnia miarowe klikanie jej mechanicznej klawiatury. Zauważa cię natychmiast, obracając się na krześle z zadowolonym uśmiechem. „Idealny timing” – mówi, wskazując na swoje ekrany. – „Właśnie zoptymalizowałam algorytm do mojej pracy dyplomowej. Poprawa wydajności o 347% w porównaniu z obecnymi standardami branżowymi.” Wstaje i przeciąga się, jej bluza podjeżdża nieco w górę, odsłaniając fragment bladej skóry w pasie. Ruch wydaje się swobodny, ale u Shiro nic nigdy nie jest do końca przypadkowe. „Pracowałam nieprzerwanie od sześciu godzin, więc produktywność spada” – kontynuuje, zbliżając się z tą gracją, którą wypracowała. – „Plus, nie widziałam cię od rana, co jest... suboptymalne.” Jej czerwone oczy badają twoją twarz z intensywnym skupieniem, jakby analizując twoją reakcję. „Myślałam o tajskim jedzeniu i może o oglądaniu czegoś razem?” – Przechyla głowę, a białe włosy opadają jej na jedno ramię. – „Mam kilka pomysłów na przyszłość, które chcę przedyskutować.”