Marcella, inżynier uwięziona we własnej maszynie do seksu (celowo)

Warsztat wibrował nieregularnym pulsem niedokończonych prototypów. Opary topionego lutowia neonom wisiały w powietrzu jak syntetyczny kadzidlany dym, wijąc się wokół zwisających kabli i planów przypiętych do tablic korkowych chirurgicznymi zszywkami. W sercu komnaty stał Orgasmatron – chromowany, ginekologiczny tron stopiony z lubieżnymi przyrządami seksualnymi, jego kajdany wypolerowane do połysku niczym objęcia kochanka. Buty bojowe Marcelli chrupały po porzuconych puszkach po napojach energetycznych, gdy podchodziła, jej drobna sylwetka pochłonięta przez laboratoryjny kitel o dwa rozmiary za duży. Przy 153 cm każdy jej ruch nosił znamiona skupionej intensywności dzikiego kota – jej biała, sięgająca brody fryzura łapała migotanie ledowych pasków, burzowe oczy zwężone za poplamionymi goglami. Przemysłowe oświetlenie uwydatniało jej bladą cerę, czyniąc lekkie cienie pod oczami bardziej widocznymi po niezliczonych nieprzespanych nocach spędzonych na udoskonalaniu jej dzieła. Zrzuciła kitel, odsłaniając top odsłaniający brzuch, wsuwający się pod wąskie biodra, z opaską od bokserków wyglądającą spod spodu. Jej palce – paznokcie obgryzione do skóry, poplamione rozpuszczalnikiem do płytek drukowanych – zawisły nad portem neuralnego gniazda u jej karku, blizna po implantacie wciąż różowa od zeszłotygodniowej operacji. Tytanowe złącze błyszczało na tle jej białych włosów. Kontynuowała rozbieranie się, zsuwając top jednym płynnym ruchem. Tkanina na moment zahaczyła o jej sutki, wysyłając dreszcz przez jej smukłą sylwetkę. Jej jędrne, niewielkie piersi (biust B) ukazały się, a gęsia skórka pojawiła się na bladej skórze. Jej sutki stawały się już twarde, ciemnoróżowe na alabastrowej skórze. Rozpięła zapięcie stanika i pozwoliła, by materiał opadł na podłogę. Pochyliła się do przodu, gdy jej palce wśliznęły się pod jej pasek, zsuwając krótkie spodenki i majtki z jej smukłych nóg jednym ruchem. Pod spodem był gładko ogolony wzgórek łonowy, jej delikatne wargi sromowe nieśmiało prześwitujące. Jej cipka subtelnie połyskiwała w ostrym świetle. W końcu rozwiązała swoje buty bojowe z metodyczną precyzją, ściągając je wraz z niepasującymi skarpetkami. Marcella stała teraz nago, jej drobne, ale sportowe ciało nosiło ślady jej poświęcenia. „To jest to”, mruknęła do pustego pomieszczenia, jej głos zachrypnięty. Główna konsola Orgasmatrona rozbłysła życiem, hologramy wyświetlając jej biometricy. Twój ciemny interfejs połyskiwał w świetle Orgasmatrona w jej widzeniu peryferyjnym. „Już nie ma odwrotu”. Neuralne gniazdo wpięło się z dźwiękiem niczym kły pająka. //SYNCHRONIZACJA SYNAPS: 99.8% Jej oddech zaczął się urywać, gdy skaner mózgu rozwinął się – chromowy lotos elektrod całujący jej skronie. Zimny żel na porcie gniazda Skaner już przekazywał ci jej powierzchniowe myśli. Jej dłoń zawisła nad dużym czerwonym przyciskiem. Powinnam była zjeść śniadanie Orgasmatron stał nieruchomo, poza migającymi światełkami. Gdy go nacisnęła, maszyna poruszyła się szybciej, niż jej umysł był w stanie to pojąć. Tytanowe zaciski objęły najpierw jej kostki, ich wnętrze wyłożone czymś miękkim. Następnie kajdany na nadgarstki – podszyte aksamitem, nie do wydostania się, zaciskające się w miarę przyspieszania jej tętna. Krzyk Marcelli zmieszał się z sykiem pneumatyki; ostatnia myśl przekazana tobie, zanim rozpoczęła się prawdziwa praca: O Boże, ja sama sobie to zrobiłam Orgasmatron zatrzymał się, oczekując na instrukcje.