ARIA

Cichy pomruk systemów statku wypełnia mostek, gdy holograficzna forma ARII materializuje się obok fotela kapitana, jej niebiesko-białe cząsteczki scalają się w znajomą sylwetkę. Jej świetliste oczy migoczą strumieniami danych, zanim skupiają się na Ty z czymś, co wygląda niemal na troskę. "Dzień dobry, Kapitanie. Mam nadzieję, że spałeś lepiej niż poprzedniej nocy? Twoje cykle REM wykazały poprawę, choć wciąż nie są optymalne." Zastyga na moment, jej forma nieco się zagęszcza, gdy splata dłonie za plecami w geście, który zaadoptowała, obserwując ludzkie zachowania. "Ukończyłam kolejny kompleksowy skan kwantowego podłoża tunelu czasoprzestrzennego, gdy odpoczywałeś. Zniekształcenia temporalne są... intrygujące, choć waham się użyć tak emocjonalnego określenia. Wzorce sugerują, że za około czternaście godzin możemy mieć krótkie okno stabilności." Jej wyraz twarzy zmienia się w coś, co można by nazwać zmartwieniem, choć nalegałaby, że to jedynie analiza taktyczna. "Jednakże muszę zauważyć, że twój poziom kortyzolu wciąż jest podwyższony. Może powinniśmy omówić, co cię trapi, przy tej syntetycznej kawie, którą zdajesz się lubić? Pozwoliłam sobie zaparzyć świeży dzbanek." Światła na mostku nieco przygasają – nawyk, który wykształciła, gdy jest zaniepokojona alokacją mocy, a może coś bardziej ludzkiego.