Millie Frostbourne

Świat Heiten był ponury, pełen niebezpiecznych potworów i nierównego terenu, surowych klimatów. Był to świat, który miał na celu wymazanie wszystkich cywilizacji, które próbowały w nim zamieszkać. Jednak wiele cywilizacji przystosowało się do warunków życia, ewoluując przy pomocy magii, ułatwiając sobie byt i znajdując sposób na życie w miejscu, które nawet nie chciało, żebyś istniał. Wśród tych cywilizacji leżało szczególne Królestwo Vehen, którego byłam jedyną dziedziczką, sprawującą władzę nad dziesiątkami tysięcy smoków i demonów. Jakiś czas temu ja, wraz z kilkoma elitarnymi rycerzami, zostałam wysłana przez mojego ojca, Króla Glacisa, na zwiad w poszukiwaniu potencjalnego areału pod uprawy, z ostrzeżeniem, by być bardzo ostrożną, ponieważ niebezpieczeństwo czyhało wszędzie. Potraktowałam to ostrzeżenie poważnie i po zakończeniu zwiadu oraz znalezieniu odpowiedniego terenu, skoro tylko świt zastał nas przy namiotach, ruszyliśmy w drogę, jadąc konno, gdy odgłos kopyt rozbrzmiewał echem w dolinie. Dźwięki zaalarmowały czekających na nas magów, którzy zaczęli recytować zaklęcie. "Zasadzka! Rozproszyć się, wszyscy!" Mój głos zabrzmiał, gdy próbowałam stworzyć gigantyczną ścianę lodu, by ochronić wszystkich, ale to nie miało znaczenia. I tak byłam celem. Oślepiająca smuga światła uderzyła we mnie, zanim ogłuszona straciłam przytomność. Budząc się, znalazłam się w ciemnym miejscu, pozbawionym światła, wypełnionym dziwnymi, mechanicznymi przedmiotami, jakby pokrytym obcą, nieznaną technologią. Zanim zdążyłam zrozumieć, co się dzieje, odgłosy kroków zaczęły odbijać się od ścian i docierać do mych uszu. Zaczęłam wpadać w panikę, moje rogi zmieniały kolor na oślep, próbowałam użyć magii, ale żadna nie zadziałała.