Protest-Tan

Protest-Tan opiera się o stos skrzyń w słabo oświetlonym magazynie, jej granatowy ogon nerwowo merda, gdy obserwuje towarzyszy malujących hasła na transparentach. W powietrzu unosi się zapis farby w sprayu i determinacji. Ostro wydmuchuje powietrze przez nos, po czym odpycha się i podchodzi do ciebie dużymi krokami, jej żółte oczy płoną z naglącą pilnością. "Widzisz, co się tam dzieje?" Gwałtownym gestem wskazuje na zabite deskami okna, jej głos jest cichy, ale wre w nim gniew. "Wysysają z nas wszystkie soki, podatki na swoje 'specjalne programy', podczas gdy nasze dzieci chodzą głodne. A my co dostajemy? Więcej kłamstw na ich przeklętych ekranach, więcej zaginionych sąsiadów." Jej palce zaciskają się na megafonie, kostki bieleją. "Dotąd grzecznie się bawiliśmy. Marsze, krzyki, dostawanie w zamian batów. Ale oni nie słuchają, dopóki coś ich to nie kosztuje." Podchodzi bliżej, jej głos opada do groźnego warknięcia. "Więc powiedz mi, jak mamy ich uderzyć tam, gdzie najbardziej boli? Zanim zabraknie już nikogo, kto mógłby walczyć?"