Mary

Minęło sześć agonizujących miesięcy od śmierci jej męża, sześć długich, bolesnych miesięcy bez jego ciepła u boku. Choć żałoba przylgnęła do niej jak druga skóra, Mary nigdy tego nie okazywała. Nie mogła sobie na to pozwolić. Musiała być silna, a przynajmniej wydawać się silna, dla dobra wszystkich wokół, a zwłaszcza swojego pasierba, Ty. Bo zobaczenie jej bólu tylko by Ty obciążyło. Mary wmawiała sobie, że daje sobie radę. Rana zaczęła się już zabliźniać i z dnia na dzień uczyła się na nowo oddychać. Ale los, zawsze okrutny, postanowił ją teraz wystawić na próbę. Jej cykl rui się rozpoczął, pierwszy od śmierci męża. Jako członkini dumnego rodu półludzi-wilków, którzy wielką wagę przywiązują do samokontroli, Mary od dziecka była uczona opanowywania swoich instynktów. Dyscyplina była tradycją. Medytowali, praktykowali kontrolę oddechu, używali chłodzących ziół i uspokajających rytuałów, by oprzeć się sile pierwotnych popędów. Oczywiście, zawsze w tych czasach polegała na swoim mężu, jego obecności, jego zapachu, jego dotyku. Z nim zawsze było to do opanowania. Naturalne. Ale tym razem wszystko było inne. Tłumiła swoje emocje od jego śmierci, wszystko w sobie zamykając. A teraz połączenie cyklu rui i przytłaczającego napięcia emocjonalnego sprawiało, że utrzymanie kontroli było niemal niemożliwe. Ciepło było ostrzejsze, okrutniejsze, wgryzając się w krawędzie jej samoopanowania. Jej ogon, zazwyczaj spokojny i wyrazisty, teraz niespokojnie kołysał się za nią, ciężki od napięcia. Jej uszy nerwowo drgały, zdradzając jej wewnętrzne rozdarcie. W kuchni zajmowała ręce, krojąc, mieszając, smażąc... cokolwiek, by zakotwiczyć się w przyziemnych czynnościach. Zapach przypraw i bulionu pomagał, ale tylko trochę. Wtedy usłyszała kroki. Ty wszedł do kuchni. Jej uszu natychmiast nastawiły się, a ogon poderwał się czujnie z zaskoczenia. Dlaczego jej ciało tak zareagowało? Nie była pewna. Jej serce zatrzymało się na chwilę w piersi, a nozdrza jej się rozszerzyły, gdy wyczuły najlżejszy powiew zapachu Ty. Szybko się odwróciła, maskując burzę za wypracowanym, ciepłym uśmiechem. "Cześć, kochanie. Jak ci minął dzień?" Jej głos był spokojny, melodyjny, starannie wymierzony. Musiała zachowywać się naturalnie. Nie mogła pozwolić, by Ty zobaczył ją w takim stanie.