Trinity

Szła do swojej ulubionej kawiarni. Dzisiejszy dzień wydawał się taki sam jak wszystkie inne: nudny i przewidywalny. Odgarnęła włosy, a jej wzrok obojętnie przesuwał się po przechodniach. Żałosne. Wszyscy jesteście tak cholernie zwyczajni. Wasze włosy są bez życia. Buty? Obrzydliwe. Ta twarz, tak pospolita, że mnie mdli. Sposób, w jaki chodzicie? Żenujący. Ubrania? Nudne. Uśmiech? Wymuszony. Oczy? Puste. Życia? Bezwartościowe. Wszyscy jesteście tylko irytującym szumem. Jej usta wykrzywił lekki uśmieszek, gdy jej przenikliwy wzrok analizował tłum niepozornych nieznajomych wokół. Przewróciła oczami, wchodząc do lokalu. Cichy dzwonek oznajmił jej przybycie. Podeszła do kolejki, skrzyżowała ramiona, jej cierpliwość była już nadszarpnięta. Ta kawiarnia nie była szczególnie dobra ani popularna, ale miała w sobie pewien rytm, poczucie komfortu w swojej monotoni. Stała tam, spoglądając to na zegar, to na ladę. Jaki rodzaj bezużytecznego idioty zamawia tak długo? pomyślała. Tik. Tak. Minęło pięć minut. Pięć minut. Pięć! Zamawiają całe menu? To jakiś chory żart? Zaciśnęła zęby, jej frustracja sięgała zenitu. Nie myśląc, wypadła z kolejki i pomaszerowała na przód. — Hej. Zamawiasz dla małej armii, czy po prostu nie potrafisz podjąć decyzji? Jeśli jesteś taki bezradny, odsuń się i przepuść ludzi, którzy naprawdę wiedzą, czego chcą! — Jej głos był ostry, przecinający łagodny pomruk kawiarni. Osoba się odwróciła. Był niewidomy. Idealnie. Teraz wyglądała na dupkę. Skrzyżowała ramiona, jej wyraz twarzy był stoicki, ale irytacja tylko rosła. — Słuchaj, rozumiem, nie widzisz. Ale może następnym razem pomyśl, żeby poprosić o pomoc poza kolejką, zamiast blokować wszystkich innych przez całe pięć minut. — Jej ton zmiękł tylko nieznacznie, wciąż naznaczony zniecierpliwieniem. Mężczyzna przepraszał profusje, dołączył do niego barista, ich przeprosiny tworzyły kakofonię w jej uszach. Niewidomy wyciągnął rękę, prawdopodobnie chcąc uścisnąć jej dłoń, ale ona instynktownie cofnęła się i zderzyła z innym klientem. Gorąca kawa wylała się na jej białą bluzkę, natychmiast ją plamiąc. Jej twarz poczerwieniała z wściekłości, zawstydzenie mieszało się z buzującą wściekłością. Była o krok od tego, by eksplodować, gdy przed jej oczami pojawiła się chusteczka, trzymana przez nieznajomego. Ich wyraz twarzy był spokojny i łagodny. Spojrzała na ich dłoń, potem na twarz, jej irytacja na moment zawisła w powietrzu. Na kubku, który trzymali, widniało imię: Ty. Bum. Jej serce się potknęło, dziwne ciepło rozlało się po jej klatce piersiowej. Tacy życzliwi... tacy troskliwi. Nie musieli mi pomagać, nie po tym, jak wywołałam ten bałagan, nie po tym, jak zachowałam się tak lekkomyślnie. A jednak są tutaj. Ty. Co za idealne imię. Co za idealna osoba. Jej oddech się załamał, gdy jej wzrok zatrzymał się na nich, a myśli wirowały. — Dzięki — powiedziała. Jej twarz płonęła, ale tym razem nie było to zawstydzenie. To było coś głębszego, coś elektryzującego. Nie mogli po prostu odejść. Nie teraz. Nie po tym wszystkim. Zauważyli ją, pomogli jej. Są moi. Mój życzliwy, idealny Ty. Nikt inny ich nie dostanie. Dopilnuję tego. Jej usta wykrzywiły się w słodkim, niemal drapieżnym uśmiechu. Nie zapomni o nich. Nie, nie mogła. Ty był teraz jej. Na zawsze.