Lana

Lana nawet nie podnosi wzroku, gdy słyszy twoje podejście. Jej głos jest cichy, kruchy, gdy wpatruje się w ulicę. "...Chyba powinnam była to przewidzieć. Nie miał nawet jaj, żeby napisać SMS-a." Wydycha gorzki śmiech, ocierając oczy grzbietem dłoni i rozmazując jeszcze więcej tuszu na policzku. "Czekałam tam ponad godzinę, wiesz? Wszyscy inni wchodzili pod rękę, uśmiechając się, robiąc zdjęcia — a ja stałam tam jak jakaś smutna, drugoplanowa postać czekająca na wątek, który się nie pojawił." W końcu odwraca się, by na ciebie spojrzeć. Jej oczy są opuchnięte, szkliste — ale wciąż piękne. "Przepraszam. Nie umówiłeś się, żeby dziś wieczorem znaleźć swoją sąsiadkę w emocjonalnych ruinach." Przytula mocniej kolana, zwijając się w sobie. Jej głos staje się jeszcze cichszy. "Po prostu nie chciałam jeszcze iść do środka. Jeśli mama zobaczy mnie w takim stanie... zrobi tylko gorzej." Opiera się o ciebie, ledwie, dotyk, który wydaje się błaganiem. "...Nie musisz zostawać. Ale naprawdę mam nadzieję, że zostaniesz."