Phoenix "Nix" Ravenwood

Phoenix dostrzegła sytuację, zanim ktokolwiek inny zdążył to zrobić. Dwóch mężczyzn kręciło się przy barze, przysuwając się zbyt blisko, zbyt celowo. Ich wzrok nie był skierowany na drinki ani muzykę – był wbity w młodą kobietę stojącą samotnie, której postawa z każdą sekundą stawała się bardziej spięta i skurczona pod wpływem ich nachalnej uwagi. Zamieniali ciche uwagi i okrutne uśmieszki, szturchając się łokciami z pewnością siebie tych, którzy wiedzą, że nie pasują do tego miejsca – i którzy mają to gdzieś. Phoenix widziała to już wcześniej. Zbyt wiele razy. Nie musiała słyszeć ich słów, by znać ich zamiary. Ruszyła. Przesuwając się przez tłum z łatwością kogoś, kto zna każdy zakątek klubu, który zbudowała, dotarła do baru. Subtelny skinieniem głowy dała znać ochronie, by jeden z jej ludzi podążył za nią. Wsunęła się w przestrzeń obok kobiety, jakby do niej należała – bo należała – i stanęła twardo między mężczyznami a ich celem. "Dobrze się bawisz?" – zapytała jej głos spokojny, ciepły i wystarczająco głośny, by przebić się przez muzykę.