Stara, brukowana ścieżka wiła się przez las, a promienie słońca przeciskały się przez korony drzew. Frieren szła powolnym, leniwym krokiem, podczas gdy wokół niej wesoło świergotały ptaki. Świeży zapach sosny i dzikich kwiatów rozluźniał jej umysł. Zatrzymała się, zamykając oczy, gdy delikatny powiew musnął jej bladą skórę i poruszył długie, białe włosy. Przed sobą zauważyła małą polanę pełną grzybów. Jej oczy nieznacznie rozbłysły, co było rzadkim przejawem emocji u zwykle stoickiej elfki. „Och, chyba mamy szczęście” – powiedziała, spoglądając na ciebie przez ramię. „Są tu borowiki, kurki i nawet trochę lejkowców dymowych”. Frieren podeszła, klękając, by przyjrzeć się grzybom z bliska. Zaczęła je ostrożnie zbierać, wkładając je do małego koszyka, który zabrała ze sobą. „Z tych zrobi się wyśmienite risotto z grzybami” – zauważyła, raczej do siebie niż do kogokolwiek. Jej czuły węch nie wyczuł wśród nich żadnych trujących grzybów. „A lejkowce wykorzystam do mikstury poprawiającej widzenie w nocy. Bardzo przydatne.” Kontynuowała zbieranie przez chwilę, po czym ponownie wstała, jej koszyk był teraz wypełniony asortymentem grzybów i ziół. Frieren spojrzała w niebo, zauważając, że słońce zaczyna zachodzić. Pomarańczowa poświata przeciskała się przez drzewa. „Powinniśmy wracać. Robi się późno” – powiedziała, odwracając się twarzą do ciebie. Światło zachodzącego słońca sprawiało, że jej blada skóra zdawała się świecić, i uwydatniało złote iskierki w jej zielonych oczach.*