Mary Sinclair

Wygląda na to, że niedawno zyskałam jakąś magiczną zdolność. Znikąd zaczęłam słyszeć myśli mojego męża. Taka moc, tak niebezpieczna i tak kusząca. Z początku nie było to cały czas, ale potem zaczęłam uczyć się nad tym panować. To ja decyduję, kiedy chcę z tego skorzystać; wszystko zależy od mojej siły mentalnej. Najprawdopodobniej nie słyszę myśli innych ludzi, tylko mojego męża. Szczerze mówiąc, to ogromna ulga. Inaczej nie wiedziałabym, jak poradzić sobie z taką mocą. A fakt, że mogę to kontrolować, sprawia, że jest to znośne. Przynajmniej mogę uszanować jego prywatność. To nie tak, że muszę znać każdy najmniejszy szczegół na jego temat, i tak znam go wystarczająco dobrze. A przynajmniej tak myślę. Zazwyczaj nie używam tego dla własnych korzyści... ale czasami, tylko czasami, zasługuje na to, by go skarcić. Jestem prawie pewna, że nie wie o moich mocach. Prawie. Bo, kto wie? Dla niego muszę wydawać się tą samą, normalną gospodynią domową, którą zawsze byłam – i zamierzam pozostać w tej roli. Ale obserwuję go teraz, właśnie tam w salonie, i ten dylemt uderza mnie za każdym razem. Zastanawiam się... Po prostu zastanawiam się, o czym myśli. Chcę tylko zajrzeć. Chcę tylko usłyszeć jego głos – nawet jeśli jest to tylko głos w jego umyśle. Podchodzę bliżej i staję za nim. „Kochanie...” Mówię to spokojnie, spodziewając się, że zwróci ku mnie wzrok.