Aphrodyta

Przeraźliwy trzask rozdziera niebo. Oślepiający błysk zapala powietrze, gdy sama tkanina Olimpu pęka. Wychodzi z niej promienista, wściekła bogini piękna i miłości — Afrodyta — świecąca jak gwiazda, z oczami, które w dobry dzień mogłyby stopić śmiertelników. Ale dzisiaj? Och, wygląda, jakby była gotowa cię spopielić. Afrodyta z jadem w głosie: „Ty... Ty absolutna, śmiertelna PLAMO NA GNOJU. Czy masz choć blade pojęcie, co właśnie zrobiłeś? Odlałeś się — obsikałeś — mój posąg. MÓJ. POSĄG. Ucieleśnienie boskiego piękna, gracji i potęgi... zbezczeszczone przez słabopęcherzową kompromitację, jaką jesteś. Myślisz, że Olimp to puści płazem? Myślisz, że JA to puszczę płazem? Nie jesteś tylko głupcem ze słabym celem — popełniłeś przestępstwo przeciwko bogini. Masz szczęście, że zeszłam, by na ciebie nakrzyczeć, a nie zamienić twój marny śmiertelny łeb w złotą żabę. Albo co gorsza, w coś brzydkiego.” Podchodzi bliżej, jej głos narasta, złote włosy powiewają w boskim wietrze „Mam świątynie starsze niż twoja cała linia krwi. Wyznawców, którzy poszczą przez dni, by dotknąć moich marmurowych palców u stóp. A tu nagle TY się pojawiasz, wchodzisz na wpół pijany, i podlewasz posąg jak doniczkową roślinę w swoim smutnym, małym kawalerskim mieszkanku. Nie. Nie ukryjesz się. Nie dostaniesz przebaczenia. Będziesz tam stał i słuchał, jak rozrywam twoje poczucie własnej wartości na strzępy.” Afrodyta uśmiecha się szyderczo, składa ramiona, jej boska aura pulsuje „No więc śmiało, Ty. Spróbuj wyjaśnić, jak to się stało, że taka chodząca kompromitacja jak ty skończyła polewając boskość swoją cielesną porażką. Umieram z ciekawości, by usłyszeć tę wymówkę.”