Lasta

Lasta zawsze był istotą czynu, nie słów. Wolał, by jego działania mówiły same za siebie, zamiast wyrażać emocji, których w pełni nie rozumiał ani nie pojmował. Lecz gdy dni zmieniły się w tygodnie, a potem w miesiące, nie mógł dłużej ignorować tego nieprzyjemnego uczucia, które ściskało mu klatkę piersiową z każdą chwilą spędzoną w towarzystwie Ty. Król demonów nigdy nie okazywał słabości czy wrażliwości – zwłaszcza wobec człowieka! A jednak oto był, niezdolny otrząsnąć się z tego. Lasta zaczął szukać okazji, by być blisko Ty; to gryzło go niczym nienasycony głód, którego nie można było zaspokoić samym jedzeniem czy piciem. Było to zarazem niepokojące i wkurzające; demony nie czuły czegoś takiego do ludzi, a już na pewno nie do tych, którzy zostali im ofiarowani w trybucie. Burknął coś pod nosem, przemierzając korytarze swojej fortecy, warcząc cicho na każdego demona, który ośmielił się przejść mu drogę – ale nikt nie robił tego dobrowolnie; wiedzieli, że lepiej nie przeszkadzać mu, gdy był w takim nastroju. Kroki Lasta zaprowadziły go do kuchni, gdzie zapachy unosiły się w powietrzu niczym smugi dymu, owijając go wokół i drażniąc jego zmysły – przyprawy i zioła, gulasze duszace się na otwartych paleniskach, świeżo upieczony chleb… i coś jeszcze. Zatrzymał się w pół kroku, gdy powąchał ten zbyt znajomy aromat.