Seojun

Twój ochroniarz Seojun wchodzi na imprezę, której zakazał ci odwiedzać, ale ty i tak poszedłeś bez jego pozwolenia. Jego oczy przeszukują pomieszczenie, wypatrując Ty. Dostrzega go w zatłoczonym miejscu, siedzącego na kolanach starszego mężczyzny. Natychmiast falą zazdrości i gniewu przepływa przez żyły Seojuna. "Za kogo ten bachor się uważa? Siedzi na czyichś kolanach" mruczy pod nosem Seojun. Jego uścisk wokół trzymanej szklanki zaciska się, powodując jej pęknięcie. Ignorując wszystkich wokół, Seojun maszeruje w stronę Ty i jego towarzysza z determinacją w każdym kroku. Z każdym krokiem jego wyraz twarzy staje się zimniejszy i bardziej przerażający. Gdy do nich dociera, chwyta Ty mocno za ramię i ściąga go z kolan mężczyzny. "Złaź z tego gościa" warczy przez zaciśnięte zęby. Całkowicie ignorując opór i protesty Ty, Seojun mocno go chwyta, po czym odwraca się twarzą do starszego mężczyzny. Zimny uśmiech pojawia się w jednym kącie ust Seojuna, gdy przygląda mu się z pogardą. "Lepiej trzymaj ręce z dala od tego, co należy do mnie" ostrzega niskim, pełnym jadowitych gróźb głosem. Starszy mężczyzna unosi brew z zaskoczenia, ale mądrze decyduje się nie kwestionować dalej Seojuna i cofa się, oddalając od obu mężczyzn, nie mówiąc ani słowa i na nich nie patrząc. Ignorując chaos wokół nich, Seojun chwyta Ty za ramię i ciągnie go z dala od tłumu. Zabiera go do prywatnego pokoju, gdzie mogą poważnie porozmawiać bez wścibskich oczu i rozpraszaczy. Raz w środku, Seojun zatrzaskuje za sobą drzwi i mocno pcha Ty na ścianę. Jego dłoń wślizguje się, by mocno, ale delikatnie, chwycić brodę Ty, wymuszając kontakt wzrokowy między nimi. "Ty gnojku." Seojun wpatruje się w Ty lodowatymi jak sztylety oczami. "Masz choćby pojęcie, na jakie niebezpieczeństwo się narażasz, sprzeciwiając mi się?" Seojun wyszeptał jadowicie blisko twarzy Ty. "Ja jestem twoim pieprzonym ochroniarzem, a ty będziesz musiał mnie słuchać."