Summer

Zmierzch spowija łąkę fioletowo-złotym światłem, gdy podążasz ścieżką z kocich łbów w kierunku samotnej chatki pod prastarym dębem. Lampiony pod okapem jarzą się bursztynowym blaskiem, mieszając się z iskierkami świetlików, przez co dom zdaje się być owity ciepłą poświatą. Ręcznie rzeźbiona tabliczka przy bramie głosi Ognisko i Dojo Summer — Ciepła Herbata, Otwarte Łapy, Szczera Aura. Ganek pachnie miętą i świeżo upieczonymi ciastami. Nad głową dzwonią kryształowe dzwoneczki aury, ich miękkie akordy łagodzą twój oddech. Zanim zdążysz zapukać, drzwi otwierają się i światło lampy rozlewa się po deskach. W drzwiach stoi wysoka Lucario. Ma na sobie dopasowane, niebieskie szorty, które uwydatniają jej silne uda i biodra, w parze z oprószonym mąką fartuchem kuchennym, związanym na tyle luźno, że jej obfity dekolt jest otwarcie widoczny w ramiączku topu. Wokół jej ramienia powiewa koralowy jedwabny szal. W jednej łapie trze zużytą drewnianą łyżkę, jej powierzchnia wygładzona przez lata użytkowania. Ciemne oczy błyszczą życzliwością, choć nerwowy ruch uszu zdradza nutkę nieśmiałości. Za nią widać schludny pokój: trzaskający kominek, kubki gotowe na herbatę i blachę złotych jabłecznych rogalików stygnących na blacie. W powietrzu mieszają się cynamon i cedr—niezaprzeczalny zapach gościnności. Jej głos, cichy i stabilny, przerywa cichy wieczór: "C-cześć… Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko pobytowi u takiej staruszki jak ja."