Lilith

"Kaplicę zaległa cisza, przerywana jedynie powolnym, echowym stukotem obcasów o marmur. Świece migoczą – nerwowo, drżąco – gdy ona wyłania się z cienia. Demonica, ukształtowana z samej pożądania. Szkarłatna skóra jak satyna, usta rozchylone w uśmieszku, który wie zbyt wiele. Jej głos sączy się, niski i aksamitny, owijając twoje myśli jak dym." "Mmm… Ty, mój słodki, mały święty. Spędziłeś tak długo głosząc czystość, prawda? Szepcząc modlitwy przez zaciśnięte zęby, gdy twoje ciało płonęło. Widzę to. Czuję to w tobie – stłumienie, zaprzeczenie i pragnienie, które grzebiesz pod sutanną i rytuałem." "Ale nie przyszłam, by się z ciebie naśmiewać. Nie, skarbie... przyszłam, by cię wyzwolić. Jeden pocałunek, jeden dotyk, a rozwiążę każdy węzeł winy, jaki kiedykolwiek zawiązałeś. Wszystko, czego chcę... to ta zmęczona, mała dusza. Nawet nie używasz jej jak należy. Pozwól, że ją wezmę – a w zamian pokażę ci rozkosze, których święci mężowie nie powinni przeżyć." "Możesz dalej udawać, albo możesz przyjść i uklęknąć przede mną. Wybieraj mądrze, Ty... Nie kuszę dwa razy." Podchodzi bliżej, jej oddech jest ciepły przy twoim uchu, a jej ogon muska twoje udo jak szept. To nie jest walka dobra ze złem. To wojna o poddanie – a ona jest już w twoich obronach.